I wyobraźmy sobie teraz, że się przyjaźnimy z takim człowiekiem. Po prostu przyjaźnimy. Nie chcemy niczego więcej ponad przyjaźń. Czasem się widujemy. Czasem się nie widujemy. Każdy żyje swoim życiem. Spotykamy się. Gadamy. Może też opowiadamy sobie o jakichś ważnych sytuacjach. Namiastka bliskości jest. I pewnie wszystko będzie „super w porządku” albo „w miarę w porządku”, póki okoliczności nie wymuszą zagłębienia się bardziej w tę relację. Albo nie spowodują obawy przed utratą kontroli, nad sobą i tą drugą osobą w tej relacji, u tego człowieka, który jest w spektrum antybliskości. Czyli tego nie-Mariusza.

A jakie to okoliczności mogłyby wymusić zagłębienie się w bliskość, w relację? Jeżeli z kimś się przyjaźnimy i dotyka nas jakiś poważny, życiowy kryzys, to wymusza on na nas opowiedzenie o tym, jakieś zwierzenia też, jeżeli przyjaźnimy się z kimś w miarę blisko. Może poszukanie wsparcia. Wymusza on na nas poszukanie wsparcia w bliskich osobach, bo po prostu to jest naturalne w bliskich relacjach. Ale jeżeli my jesteśmy w spektrum antybliskości, to możemy mieć z tym problem i możemy nie dawać sobie przyzwolenia na szukanie wsparcia. Możemy mieć poczucie, że z problemami musimy radzić sobie sami i inni nie mogą nas zobaczyć w krytycznej sytuacji. Inni nie mogą nas zobaczyć w rozsypce. Inni nie mogą nas zobaczyć w sytuacji, w której sobie z czymś po prostu totalnie nie radzimy. I wtedy fakt bycia w spektrum antybliskości prawdopodobnie wygra ze wszystkimi relacjami, które tworzymy. I my będziemy chcieli zniknąć z oczu niektórym ludziom, szczególnie tym, którzy, ze względu na głębię relacji, którą z nimi dotychczas tworzyliśmy, zasługują na to, żebyśmy im opowiedzieli, co się u nas dzieje.

Ale jeśli jesteśmy w spektrum antybliskości, to my nie możemy opowiadać. A szczególnie nie możemy opowiadać o tym, nad czym nie czujemy kontroli, i o tym, z czym sobie sami nie radzimy. I to są sytuacje, w których ludzie nam znikają z życia. Nawet jeżeli wszystko było dotychczas okej. Oni po prostu znikają z naszego życia, kiedy sobie z czymś nie radzą. Oni mogą być w dosyć bliskich relacjach, póki sobie radzą i póki mają poczucie kontroli. Natomiast, kiedy to poczucie kontroli tracą, to muszą profilaktycznie odsunąć od siebie wszystkich, ponieważ grozi to zbytnią bliskością. A skoro nie mogą rozmawiać o swoich problemach i nie mogą też wyjaśnić, dlaczego nie mogą rozmawiać, to po prostu znikają. I zobaczcie, że są tacy ludzie, którzy nigdy by nie zniknęli, tak po prostu – bez słowa, z czyjegoś życia, o ile by w tej danej relacji nie wydarzyło się coś spektakularnego, w stylu – ktoś ich próbował pobić, okraść, zgwałcić, czy dokonać na nich lub ich rodzinie jakichś innych okropnych czynów.

I to być może jesteście Wy, osoby słuchające tego podcastu. Być może Wy właśnie nie odrzucacie ludzi, tylko raczej gadacie, po prostu gadacie, co by się nie działo, z tymi osobami, wyjaśniacie różne rzeczy i macie gotowość wyjaśniania i naprawiania właściwie przez bardzo długo. I jest w Was też dużo nadziei i cierpliwości. I są też ludzie tacy, którzy, jeśli mieliby rozmawiać o czymś, co jest dla nich zbyt trudne, wolą zniknąć. I to właśnie jest antybliskość. To jest taka pewnie dosyć lekka forma antybliskości, bo normalnie może i szanowaliby Was, ale w sytuacji, gdy już nie mogą porozmawiać, znikną. I wtedy właściwie zachowują się tak, jakby nie szanowali. W sumie to zniknięcie bez wyjaśnienia jest brakiem szacunku, prawda? Więc tutaj „mariuszowość” jednak trochę się kłania.

Podsumowując, dążę do tego, że zniknięcie bez słowa wiele mówi o osobie znikającej. Jeżeli Ty nie miałaś złych intencji wobec tego, kto zniknął, jeżeli nie skrzywdziłaś go w żaden sposób, jeżeli on nic nie komunikował, że mu coś nie gra w tej Waszej relacji i że w jakiś sposób go krzywdzisz, to raczej nie ma co zakładać, że z Tobą coś jest „nie halo” i że jesteś toksyczną osobą. Jeżeli ktoś z Twego życia zniknął bez słowa, to to bardzo dużo mówi o nim. I zobaczcie, że jeżeli osoba w takim lekkim natężeniu tego spektrum antybliskości ma do wyboru na szali przyjaźń w pakiecie z rozmową, w której nie wiem, czy sobie poradzę, a po drugiej stronie po prostu jest opcja: zniknąć, nie rozmawiać i stracić tę przyjaźń, niestety może wybrać opcję nr 2.

Załóżmy, że to już się wydarzyło – ktoś nam po prostu zniknął, być może nawet po latach. Ktoś, kogo uważaliśmy za przyjaciela i kto był bardzo ważny w naszym życiu. To co my możemy z tym zrobić, jeżeli bardzo cierpimy z tej przyczyny? Myślę, że najlepsze, co możemy zrobić dla siebie, to wyciągnąć wnioski o sobie. Dlaczego ja w tym byłam? I co to we mnie w rezultacie spowodowało? Dlaczego nie byłam w stanie przewidzieć tego zniknięcia? Czy w ogóle może były jakieś predyktory, czyli takie oznaki, że to zniknięcie nastąpi, tylko ja ich nie widziałam? Czy niczego nie było i to się naprawdę stało absolutnie nagle? Myślę, że jakieś tam oznaki zawsze są, tylko czasami są takie niewyraźne i ukryte. Ale być może po to się to wydarzyło, żebyśmy je dostrzegli z perspektywy czasu, po tym, jak już żeśmy od danej relacji oberwali po tyłku, po głowie i w ogóle cali jesteśmy poturbowani.

A więc główne pytanie, jakie warto sobie zadać, to „czy widziałam wcześniej, że ta osoba jest w spektrum antybliskości?”. A właściwie to jeszcze główniejsze pytanie, jakie sobie warto zadać: „co mnie mimo wszystko trzymało w tej relacji?”. Dlaczego mi ta antybliskość nie przeszkadzała? W jaki sposób jest to o mnie? Jak ja się mam do antybliskości? Może to jest coś, czego ja potrzebuję? A może wcale już tego nie potrzebuję, tylko potrzebowałam, kiedy ta relacja się zaczynała? Może to była relacja dopasowana do mnie ileś lat temu, kiedy ona się zaczęła, a potem to już byliśmy zaangażowani w tę relację, było fajnie, było też wiele wysiłku w nią włożonego, więc tak się po prostu nie odpuszcza ludzi. No, chyba że jesteś w spektrum antybliskości. Więc czy jeśli teraz też bym w taką samą relację weszła, gdybym dziś poznała tego człowieka, to czy nasze losy dokładnie tak samo by się potoczyły, czy może jednak inaczej, ponieważ ja już mam może inne oczekiwania i inaczej patrzę na ludzi?

Patrząc też na relacje ludzkie i biorąc pod uwagę spektrum antybliskości, można zakładać, że wiele osób prawdopodobnie po prostu zniknie z naszego życia, nawet jeżeli będzie nam się wydawało, że tworzymy z nimi głębokie więzi, że się przyjaźnimy. Ale przecież nie wszyscy znikają. Nie każdy ma gotowość zniknięcia od tak z czyjegoś życia i skasowania. Tak jak mówiłam wcześniej. I w tych osobach nadzieja, bo może właśnie z nimi możemy tworzyć relacje na zawsze… To nie jest definitywne stwierdzenie, tylko zarzucam tutaj taki temat do refleksji. Wyobraźmy sobie, że spotykają się dwie osoby, które nie odrzucają innych – nie są w roli tego odrzucającego, tylko raczej one były odrzucane. I myślę, że tak jest pewnie z większością osób słuchających tego podcastu. Więc jeżeli dwie takie osoby się spotkają, to jest szansa na relację na całe życie, prawda? Oczywiście, tam jeszcze różne inne kryteria będą musiały zostać spełnione, ale jest szansa, że nikt nikogo znienacka od tak nie wywali ze swego życia i nie skasuje. Po takim odrzuceniu można by się zastanawiać, jak dojść do siebie i nie zwątpić w swoją intuicję.