A teraz wyobraźmy sobie taką sytuację, że szukam tego kubeczka z wodą, ale też pozwalam sobie na korzystanie z kieliszków, które mijam po drodze. Te kieliszki co jakiś czas napełniają się wodą. I kiedy ja z nich korzystam, to docieram do tego kubka, ale już nie jestem aż tak strasznie spragniona. Jestem trochę spragniona, bo już wypiłam po łyku, ale z różnych miejsc. I wtedy jestem gotowa działać racjonalnie, mieć takie oczekiwania, którym kubek może sprostać. Jestem w stanie dać mu szansę. Postawić granice. Akceptuję też, że jest limit tego, co on może mi zaoferować, bo jest po prostu kubkiem, a nie dzbanem – jakkolwiek by to brzmiało. Więc we wszystkim tutaj jest większa równowaga. Prawda? Mam różne relacje wokół siebie – na pierwszej orbicie kubek, na trochę dalszych te kieliszki. Póki nie ma kubka, to żyję w relacji z kieliszkami, po prostu, i z każdego coś tam czerpię. Relacje polegają oczywiście na wzajemności, więc ja dla nich też pewnie jestem jakimś kieliszkiem.

I wyobraźmy sobie teraz, że wydaje mi się, że Mariusz jest tym kubeczkiem. Jeżeli ja idę taka spragniona do miejsca, gdzie on jest, totalnie osamotniona, pozbawiona przyjaciół i trafiam na tego Mariusza – on wykazuje jakieś zainteresowanie mną, choć wiemy dobrze, że nie jest to zbyt szczere, albo jest takie powierzchowne, może bardziej fizyczne, bo Mariusz nie tworzy głębokich więzi – to ja po prostu rzucam się na niego, próbuję z niego wyssać wszystkie soki. Nie widzę, że traktuje mnie jak totalny cham, pomiata mną, olewa mnie, a może w ogóle jest jednocześnie w jakichś innych relacjach, pojawia się i znika, no i cierpię przez niego. Dla mnie tak ważne jest to, że ja mogę się trochę napić, bo nigdzie indziej nic nie piłam, bo zrezygnowałam z całej reszty naczyń, że po prostu nie widzę prawdy.

Zobaczcie, że jak przegniemy z tą samotnością relacyjną, czyli nie podejmiemy działań w tym, żeby zadbać o siebie pod kątem samotności relacyjnej, to możemy zbyt zachłannie wchodzić w bliskie relacje, czyli też nieracjonalnie i wybierać niewłaściwe osoby. Aha, no właśnie – do tego będzie w sumie super pasował love bombing, bo jak ktoś nas zbombarduje miłością, a my jesteśmy tak bardzo spragnieni, to wiadomo, że po prostu będziemy wszystko łykać.

Okej. Krok dalej. Idziemy w kierunku samotności egzystencjalnej, czyli takiej związanej z brakiem zarysu naszej postaci, brakiem postawionych granic, brakiem też pewnie świadomości granic, w ogóle prawa do tego, że mamy stawiać granice, i w rezultacie też poczuciem, że nikt mnie naprawdę nie zna. I zobaczcie, jeżeli ja mam niezarysowane granice, to super będzie pasować do mnie osoba, która jest w stanie wykorzystywać innych i sama tak mocno stawia granice, że nie jest też w stanie się dopasować. Nie ma zamiaru szukać kompromisów z innymi, jest egocentryczna, egoistyczna, narcystyczna. Będę świetnie pasowała do kogoś takiego, bo ja po prostu jestem taka rozlazła. Taka trochę, wiecie, jak jakiś „slime”. Można mną wtedy zakleić, jak jakimś kitem, każdą szczelinę. Czyli krótko rzecz ujmując, będą pasowali do mnie ludzie, którzy potrzebują kitu, a nie innych osób. A zatem na pewno nie będzie to Albert, który potrzebuje drugiej osoby, która jest całością, tylko będzie to Mariusz, który potrzebuje narzędzi do tego, żeby się poczuć dowartościowanym, czyli właśnie takich ludzi-kitów. Jak coś nie działa, to sobie nią uszczelnię.

Teraz zejdźmy jeszcze poziom głębiej. Samotność emocjonalna – brak kontaktu ze sobą, nie wiem, kim jestem, czego chcę. Czyli oczywiście też nie stawiam granic, prawda? Bo nie wiem, kim jestem i czego chcę, czego nie chcę. Nie wiem, co w ogóle czuję. Ignoruję więc czerwone flagi, no bo przecież nie widzę, że ktoś mnie rani. Nie uważam, że to jest istotne, że ktoś mnie rani. Wydaje mi się, że tak powinno być. A w ogóle to przecież czuję się super, że on tak mnie rani, bo na tym polega miłość. I w ogóle jakiś totalny bajzel w mojej głowie wtedy panuje. Mi się wydaje, że jestem zakochana, a tak naprawdę to jakaś destrukcja dzieje się ze mną. Miłość jest konstruktywna, ale to co się dzieje w relacji z Mariuszem, nie jest w ogóle konstruktywne, tylko nas po prostu krok po kroku wyniszcza, jest dla nas toksyczne. I my upajamy się tą toksycznością, a wydaje nam się, że w końcu robimy w życiu coś konstruktywnego. Więc to naprawdę musi być powiązane z totalnym brakiem kontaktu ze sobą, wielkim brakiem świadomości i w dużym stopniu brakiem edukacji na temat emocji.