Bridget poznała tego Darcy’ego i okazało się, że on jest taki idealny, ale nie idźmy w tę stronę. Tak jak mówiłam, to jest spektrum. Żaden Albert nie jest idealny. Nie, nie, nie. Jeżeli szukasz ideału, jeżeli przedefiniujesz sobie tę nudność Alberta na to, że to jednak tylko takie pierwsze wrażenie, a tak naprawdę to on jest ciekawy – bo tak się rzeczywiście dzieje w przypadku Alberta – to mimo wszystko on nadal ma wady, których Ty jeszcze nie odkryłaś, o których jeszcze nie słyszałaś i których doświadczysz może za tydzień, może za pięć tygodni, może za rok, a może za trzy lata. Naprawdę nie ma idealnego Alberta. Idealny Albert nie istnieje. I myślę, że my tak naprawdę, wyobrażając sobie jakiegoś idealnego dla nas partnera, po pierwsze, nie mamy iść w żadne idealizacje i wyobrażać sobie idealnego człowieka, tylko właściwie warto sobie zadać pytanie, nie „jaki on ma być?”, czyli „jakie ma mieć zalety?”, tylko myślę, że bardziej trafnie byłoby sobie odpowiedzieć na pytanie „dokąd ja w ogóle zmierzam?”. Po co mi związek i, w takim razie, jaki człowiek do tej mojej drogi będzie dopasowany? Bo jeżeli idziemy w tym samym kierunku i jesteśmy w stanie ze sobą współpracować, to super – właśnie o to chodzi. I to wcale nie jest takie istotne, jakie ktoś ma cechy. Chyba że są takie cechy, które są dla nas toksyczne i nie możemy przez to żyć, i w życiu nie zaakceptujemy. Tu też myślę, że trzeba uruchomić taką samoświadomość i właściwie to nie wpatrywać się w tego Alberta i jego analizować, tylko siebie – swoje odczucia, swoje reakcje – żeby oddzielić to, co jest o nim, od tego, co jest o mnie.

Okej, ale oprócz tego, jaką drogą chciałabym, żeby on zmierzał i na ile ta droga ma być kompatybilna z moją, jest jeszcze druga rzecz. Drugie pytanie, które warto sobie zadać, poszukując takiego dobrego dla siebie partnera – jakie wady jestem w stanie zaakceptować i jakie wady ta osoba może mieć? Pomimo jakich wad, jestem w stanie kogoś pokochać? I może być tak, że tutaj odkrywamy coś ważnego. Bo jeżeli Ty powiesz sobie – nie, nie, on przecież ma nie mieć wad. Skoro już pozwoliłam na to, żeby taki nudny był – jak to Albert – i miał krzywy ząb, to więcej wad ma nie mieć, bo już tamte zaakceptowałam i może nawet przedefiniowałam w zalety. Ta nudność okazuje się, że jest tak naprawdę nieeksponowaną ciekawością, atrakcyjnością nieeksponowaną, no to on ma nie mieć więcej wad. Ale to nie jest prawda.

Jeżeli nie jesteś w stanie zaakceptować wad w drugim człowieku, to prawdopodobnie nigdy nie stworzysz trwałego związku. Więc jeżeli chcesz stworzyć trwały związek, to musisz niestety być w stanie zaakceptować to, że ktoś czasami coś palnie od czapy, zrobi coś głupiego, popełni błędy, rozpłacze się, będzie miał słabości, nie poradzi sobie z pewnymi sytuacjami, uruchomi jakieś swoje stare schematy rodzinne, zachowa się w idiotyczny sposób, o czymś zapomni, będzie miał problemy z koncentracją, może będzie przejawiał objawy dysleksji, może spektrum autyzmu, może ADHD albo jakieś różne inne objawy. Przecież wśród nas jest teraz tyle osób niezdiagnozowanych, prawda? A może po prostu jest inny niż ludzie, z którymi miałaś zawsze do czynienia w swoim domu i nie pasuje. Może wykracza poza granice tego, co było w Twoim domu tolerowane. A może jest pyskaty i nie jest uległy. A może właśnie jest zbyt uległy. Takie poznawanie drugiego człowieka – uczciwe poznawanie – kiedy on naprawdę nam ufa i się odsłania, pokazuje prawdziwego siebie, ze swoimi słabościami, ze swoimi emocjami, z tym, z czym sobie nie radzi, to jest trochę takie otwieranie puszki Pandory. I wtedy albo to bierzemy, albo nie bierzemy. Wiadomo, że tutaj nie ma co podejmować jednej decyzji na zawsze, choćby nie wiem co, bo jeżeli ktoś np. okaże się przemocowcem albo wykaże jakieś problemy, których nie ma zamiaru w ogóle rozwiązywać, a nawet o nich rozmawiać, no to słabo, co nie? Natomiast każdy problem można przegadać i się zastanowić, jakie najlepsze rozwiązanie dla nas jesteśmy w stanie zastosować. Tak żeby nikt jakoś szczególnie nie ucierpiał i żeby wszyscy w rezultacie mieli korzyści albo nie mieli nadmiernych strat. Ale tak to będzie.

Jak już zaakceptujesz jakiegoś Alberta, to i tak prędzej czy później on zrobi albo powie coś, co Ci się nie spodoba. Tak że nie liczyłabym w realnym życiu na to, że ten cichy, wycofany facet okaże się być – po bliższym poznaniu – słynnym, bogatym prawnikiem, który sobie ze wszystkim radzi. Nie, to tak nie wygląda. To jest tylko fikcja. Ale co się może okazać po bliższym poznaniu? Mimo że ten człowiek ma słabości, mimo że sobie z czymś nie radzi – to tak jak wspomniałam – jest w stanie przegadać problem, jest w stanie poszukać rozwiązań, uwzględniając to, jak Ty się czujesz. Jest w stanie poszukać pomocy, jeżeli sam nie umie czegoś ogarnąć. Jest w stanie przyznać, że ma jakiś problem. Jest w stanie przyznać się do błędów. Jest w stanie przyznać się do słabości. To wszystko, moim zdaniem, świadczy o ogromnej sile. I nie brak słabości i wad jest siłą, tylko możliwość rozwiązywania problemów, które być może jakieś nasze właściwości generują bardziej, niż właściwości randomowego Kowalskiego.