I teraz zobaczcie, co się dzieje, kiedy my na te nasze receptory czuciowe zakładamy szpilki. Po pierwsze, stopy są ustawione pod nienaturalnym kątem i odcinamy sobie nasz radar od podłoża. To nie tylko szpilki robią. Różne buty tak mogą robić. Ja mówię dzisiaj o skrajnościach. Czyli odcinasz sobie radar od podłoża nie dość, że sztywną podeszwą, to jeszcze część stopy w ogóle nie ma kontaktu z podłożem, bo jest oparta na obcasie. Twoje receptory zostają brutalnie oślepione i ogłuszone, a przepływ informacji do mózgu zostaje przerwany, upośledzony. I co wtedy robi Twój układ nerwowy? Przechodzi w stan permanentnego, ukrytego stresu. Mózg traci grunt pod nogami, dosłownie, ponieważ nie czuje podłoża, a punkt oparcia skurczył się do wielkości monety. Układ nerwowy może zacząć panikować i wysyła wtedy sygnały do mięśni wyższych partii: łydek, ud, bioder, lędźwi. Całe ciało wchodzi w stan permanentnego napięcia. To jest taka walka o przetrwanie. Żeby skorygować tę nienaturalną postawę, trzeba napiąć różne mięśnie, których naturalnie nie napinamy idąc, żeby się dopasować do tej sytuacji. Poza tym w szpilkach nie da się też naturalnie amortyzować wstrząsów. Każdy krok uderza bezpośrednio w stawy i kręgosłup.

Psychologicznie (każdy krok) uderza w Twoje poczucie bezpieczeństwa. Jesteś niestabilna biologicznie. Żyjesz w podprogowym napięciu lękowym, zmuszając ciało do udawania, że wszystko jest w porządku, bo przecież wyglądasz świetnie. I to jest potężny dysonans. Z zewnątrz: fasada pewności siebie, piękno, wpasowanie się w jakiś kanon. Natomiast w układzie nerwowym: alarm, napięcie, odcięcie od części bodźców płynących z zewnątrz, ale też sygnałów wewnątrz ciała. Powiem Wam szczerze, że jak chodziłam w szpilkach, to zawsze miałam poczucie, że mi się mózg trzęsie w czaszce. Podczas gdy idę w barefootowych butach, czyli takich anatomicznie dopasowanych do stopy, z bardzo cienką podeszwą, to właściwie nawet kiedy biegnę w nich po betonie, to ten efekt nie następuje – takiego trzęsienia się, jakichś drgań, które odczuwam. Prawdopodobnie nie wszyscy tak będą mieć. Wiadomo, to jest moje subiektywne odczucie.

Wracając jeszcze do tych szpilek, to takie odcięcie od bazy, od pewnych bodźców płynących z ciała, czyli z naszych stóp i w ogóle z całego ciała tak naprawdę, podczas noszenia szpilek, jeśli my się od tego odcinamy i odcinamy się regularnie, odcinamy się latami, to nasz mózg uczy się ignorować sygnały alarmowe z ciała. Zaczynamy wtedy żyć wyłącznie w głowie. Żyjemy w głowie, odcięte od swoich fizycznych granic, od swoich fizycznych doznań płynących z reszty ciała. Myślimy zamiast czuć. Myślę, że szpilki są komfortowe, natomiast moje ciało prawdopodobnie daje mi sygnały, że to nie jest dobre, ale ja te sygnały odcinam, bo myślę, że one są dobre. Zobaczcie, jaka prawdopodobnie jest wtedy rozbieżność między sygnałami z ciała, a tym, co ja sobie myślę, że powinnam czuć tak naprawdę. Czyli but zdominował moje ciało. But w takiej sytuacji zawładnął moim ciałem – i to nie tylko od strony fizycznej, fizjologicznej, ale też emocjonalnej. Tak samo jest z niedopasowanymi ubraniami.

Zobaczcie teraz, jakby się zastanowić, czym to się różni od toksycznych relacji, które też władają naszym ciałem. Wydaje nam się, że jest super, jest fajnie, wmawiamy sobie bardzo często, że czerwona flaga to tak naprawdę była zielona flaga. I my sobie tam w ogóle bardzo dużo rzeczy wmawiamy, czyli się odcinamy, jakby kontaktujemy się tylko właściwie w obrębie naszej głowy – myślimy zamiast czuć – natomiast nasze ciało nam dostarcza milionów bodźców i sygnałów o tym, że coś tu nie gra. Ale my nie chcemy tego widzieć. Odcinamy po prostu te sygnały. I dlatego myślę, że to jest nierozerwalne. Im bardziej mamy świadomość tego, co jest dla nas dobre, mamy świadomość tego, że składamy się z tych emocji i akceptujemy to, że nasze emocje zawsze w nas będą i że nie możemy sobie postanowić, co będziemy czuć i kiedy będziemy czuć, i że emocje to bezcenna informacja o nas i dla nas, że one są kompasem, który ułatwia nam życie. Oczywiście nie podążamy ślepo za emocjami, tylko one są wewnętrzną informacją co do tego, co warto sobie przeanalizować i czemu się warto przyjrzeć. Więc jeśli my od tego wszystkiego chcemy się odciąć i żyć tylko w naszej głowie, to będziemy się pakować w różne niekorzystne dla nas sytuacje i często też destrukcyjne dla naszego zdrowia.

A jeszcze zauważcie, że szpilki – ale nie tylko szpilki, bo różne takie sztywne buty, które mają np. bardzo twarde podeszwy i ściskają stopę – odcinają nas od kontaktu z podłożem, po którym chodzimy i też generują dyskomfort, bo wciskają tę stopę w nienaturalny kształt, w nienaturalną formę i my musimy też się wysilać, mając te buty na sobie, żeby móc zignorować tę zniekształconą stopę. Bo wiadomo, jak siedzimy w dziwnej pozycji przez minutę, to jeszcze będzie spoko. Ale jeżeli siedzimy tak przez godzinę, dwie czy trzy, to zaczyna nas to bardzo mocno uwierać i staje się to wręcz torturą. I tak samo jest z naszymi stopami. Tylko zobaczcie – już to mówiłam wielokrotnie w tym podcaście – my byliśmy tresowani wręcz do nieczucia pewnych rzeczy. I myślę też, że byliśmy wytresowani często do nieczucia dyskomfortu naszych stóp. Bo co się robi, jak mamy odciski od jakichś butów? Kupuje się plastry, a nie wywala buty przecież, co nie?

I w takich sytuacjach, kiedy ignorujemy nasze odczucia z ciała po to, aby jakoś wyglądać, czyli dla jakiegoś buta czy jakiegoś ubrania, to można powiedzieć, że centralizujemy wygląd. Myślę, że to społecznie mamy też przyswojone, bo wmówiono nam, że nasza wartość jest powiązana z tym, jak idealnie dopasowujemy się do estetycznego szablonu – na ile się wpisujemy w ramę, że wartościowa kobieta to ta, która wygląda idealnie, a brzydka, stara baba to najlepiej niech zniknie ze społeczeństwa. O starych babach zaraz coś jeszcze powiem. Uważam, że to jest świetny temat i będę do tego wracać w podcaście, bo w ogóle określenie „stara baba” to trochę mi się z wiedźmą kojarzy, a wiedźma mi się z kolei kojarzy z taką postacią, która ma moc i jest cholernie niedoceniona przez społeczeństwo. A może właśnie doceniona i dlatego wykluczona, żeby nie przeszkadzała tym, którym przeszkadza. W każdym razie uważam, że stare baby są super.