Pierwsze dni Rozefa w tej relacji to istna euforia. Wydaje mu się, że znalazł patent na szczęście. Wystarczy nie mieć własnego zdania, a Marta na pewno go pokocha na zawsze. Tylko że… Już w tle kiełkuje mała roślinka frustracji, ale na razie Rozef jest w fazie, że jeśli ona szczęśliwa, to ja szczęśliwy. A ona będzie szczęśliwa, jak ja się dopasuję. Kilka tygodni później Rozef wchodzi do mieszkania Marty i już po przekroczeniu progu wie, że to czas na poświęcenie nr 2. Nie, przepraszam – nr 100. Nie, dobra, kto by tam liczył jakieś tam poświęcenie? Kiedy Marta pisze, że idzie na spotkanie z koleżankami, Rozef czuje, że jego wnętrze zamienia się w ciasteczko z mikrofali – miękkie, ciepłe, trochę w środku przygniecione. Myśli – jak ona może iść sama? Przecież ja zrezygnowałem z wczorajszego meczu dla niej. Rozef nadal je sushi i powoli oswaja się z myślą, że nigiri to nie trucizna. Ale w duchu marzy: gdyby tylko wjechała pizza hawajska. Ale nie, ona woli sushi. Powiedziała, że ma być bez glutenu, więc ja też tak będę przecież jadł. Koszule wciąż są prasowane, i prasowane. I gładkie. Nawet do śmietnika Rozef idzie w koszuli. Sąsiad patrzy dziwnie, ale Rozef myśli – lepiej wyglądać jak idealny partner niż być sąsiadem w dresie.

Rozef zaczyna zauważać, że Marta ma własne życie. Czasem śmieje się w kawiarni z koleżankami. Czasem mówi „nie mogę, dziś mam spotkanie w pracy”. I nagle w Rozefie pojawia się ukłucie żalu – ja od tygodnia rezygnuję ze wszystkiego, a ona robi swoje? Jak tak można? Ale z drugiej strony jest jeszcze zauroczony, więc tłumaczy sobie wszystko – to normalne, ona potrzebuje przestrzeni, a ja jestem tak oddany, że mogę to zaakceptować. Po kilku tygodniach Rozef staje się miękkim, nieco zagubionym superbohaterem, gotowym poświęcić wszystko. Trochę śmiesznym w swoim idealizmie. A trochę już zmęczonym faktem, że ta „jedyna” ma też swoje życie.

Rozef staje się jednocześnie niewidzialny. Kilka miesięcy później Rozev znowu wchodzi do mieszkania Marty, bo Marta mu dała klucze. Nie ma jej w domu. Rozef wraca z pracy, otwiera drzwi i zastaje puste mieszkanie. Coś jest inaczej, niż się spodziewałem. Znowu. Po raz chyba 288 ona nie czekała na mnie z herbatą. Trochę mi to zaczyna przeszkadzać. Bo przecież ja zawsze czekam na nią z kotletami. Kiedy Marta mówi „spotykam się z koleżankami, bo dawno się nie widziałyśmy”, w Rozefie pojawia się miniwulkan. Ja tydzień temu wróciłem z pracy dla Ciebie trochę wcześniej. I to jest w porządku, że Ty teraz idziesz do tych koleżanek? Oczywiście, Rozef tego nie mówi – on sobie to myśli. A jednocześnie myśli, że nie ma prawa tak myśleć. Myśli, że jest zaborczy, zachłanny, chce nie wiadomo czego, że jest egoistą i egocentrykiem. Myśli, że coś jest nie tak, a jednocześnie myśli, że jest nie tak, ponieważ myśli, że jest nie tak.

W głowie Rozefa rodzi się taki scenariusz – niech idzie sama, ja tu zostanę i posiedzę w samotności. Przecież już nikt mi w sumie nie został, bo poucinałem kontakty. Może poczuje, że coś straciła. Może jej się zrobi mnie żal. Albo chociaż poczuje jakiś dramacik. Zaczyna też liczyć punkty – ja oddałem wszystko, a ona nawet nie zrobiła tego jednego, jeden raz dla mnie. Rozef myśli coraz częściej – dlaczego ja się poświęcam, a ona nie? Czy ona naprawdę mnie kocha, jeśli nie odwołuje dla mnie własnych planów?

Na zewnątrz Rozef nadal wygląda jak super oddany partner. Gotowy na wszystko, uśmiechnięty, prasuje koszulę nawet do sklepu po bułki. W środku jednak gotuje się emocjonalna zupa frustracji. Czasem bulgocząca i wyrzucająca w powietrze pokrywkę garnka. Rozef martwi się, żeby ta pokrywka nie trafiła kiedyś w Martę. Tego by nie zniósł, że był tak okropny, tak zeźlony i tak strasznie egocentryczny. Marta wychodzi na spotkanie, a Rozef siada przy stole z filiżanką herbaty i myśli sobie – niech idzie, ja tu zostanę i będę liczył, ile razy zrobiłem coś dla niej, a ona dla mnie nie. Przez okno patrzy na niego sąsiad, ten w dresie, i myśli sobie – chyba ktoś przesadził z ilością koszul prasowanych do wyrzucania śmieci.