Być może już to mówiłam w tym podcaście – na pewno często powtarzam to podczas spotkań indywidualnych, że tematy, które poruszam w podcaście, wynikają zwykle z tego, że jakiś pojawia mi się w kilku rozmowach. I jeszcze w dodatku jest to wątek, którego dotychczas w podcaście nie poruszyłam, bo tak to bym odesłała – proszę sobie posłuchać tego i tego odcinka. A czasami nie mam odcinka, więc właśnie dziś mamy taki wątek, którego jeszcze nie było, a na który wpadłam ostatnio. W dodatku, akurat w momencie, gdy zaczęłam myśleć o tym odcinku, dostałam taką wiadomość na Instagramie od Łucji, po tym jak zamieściłam post, że każdy traktuje Cię tak, jak pozwala mu jego własna historia i wyciągnięte z niej wnioski. I Łucja pisze tak:

„Dzień dobry, Pani Kasiu. Właśnie to, co jest w tym poście, jest kwintesencją mojej kolejnej relacji. Nie mogłam powiedzieć, co potrzebuje, bo było to odbierane jako atak. Powiedzenie takie zwykłe, kobiece, „a powiedz mi coś miłego” kończyło się kłótnią i nawet nie wiedziałam, kiedy się w niej znaleźliśmy. Bo on ciągle czuł, że go atakuję i krytykuję. A to w ogóle nie było o nim, tylko o mojej potrzebie. Tłumaczyłam, mówiłam jak do dziecka wręcz – delikatnie, ale i tak kończyło się kłótnią. W końcu, wykończona, zrezygnowałam. Po drodze nawet usłyszałam, że jestem manipulantką i inne niefajne teksty. A to właśnie było po tym, jak komunikowałam jakieś potrzeby. Stanęłam za sobą i zrezygnowałam z tej relacji. Po raz pierwszy dałam sporo szans. Bo też chyba widziałam potencjał, pomimo tych wywrotek. Zakończyłam ten związek wykończona emocjonalnie i wypalona, ale z niską samooceną drugiej osoby nie wygram”.

Zobaczcie, to jest właśnie o tym, o czym mówiłam we wstępie do tego odcinka, że z Mariuszem nie da się pogadać. Jego nie ma w teraźniejszości. Jeżeli chcesz nawiązać jakiś głębszy kontakt, zadając mu pytania, komunikując, potrzebując coś z nim przegadać, wyjaśnić, może wspólnie zaplanować, rozłożyć jakiś wspólny problem na czynniki pierwsze albo może chcesz, żeby on pomógł Ci rozwiązać Twój problem, i zaczynasz rozmowę, to kończy się to ucieczką, zastygnięciem albo atakiem. Czyli wszystkim tym, co generuje w nas lęk, ponieważ w Mariuszu jest tyle lęku, że niemożliwe jest się do niego zbliżyć. I w głównej mierze jest to właśnie lęk przed bliskością. A Ty, próbując z nim porozmawiać, tak jakbyś trochę chciała się dostać do wnętrza takiego Mariusza, przed czym Mariusz będzie bardzo się bronił. Zatem nie ma tutaj opcji „dialog”.

I co w takich sytuacjach robi Mariusz, że bardzo często sprawia, że jednak brniemy dalej w te relacje, mimo że żeśmy wcale nie przegadały problemu, który był w danym momencie palący? Wyobraź sobie, że idziesz z palącą sprawą, jesteś przybita, po prostu, rozsypana na kawałki i chcesz z Mariuszem coś wyjaśnić. I on oczywiście może zareagować agresywnie. Może nic nie mówić. Może pójść sobie. Ale często jest tak, że jeżeli Mariusz już coś gada, to jest to związane z przyszłością – nie teraźniejszością, tylko przyszłością i to taką właściwie w ogóle niepowiązaną ze sprawą, którą Ty masz do wyjaśnienia. Może, na przykład, powiedzieć różne rzeczy, które podbiją w Tobie nadzieję na to, że fajnie się potoczy Wasz związek i że czeka Was świetna wspólna przyszłość i będziecie po prostu żyli długo i szczęśliwie. I ten Mariusz odwraca w ten sposób Twoją uwagę od nierozwiązanego w danym momencie problemu. Kojarzy mi się to z filmem.

Uwielbiam film „Holiday”. To jest taka już w sumie stara, amerykańska komedia romantyczna, którą ogląda się w święta. Z tego, co wiem, bardzo wiele osób praktykuje ten zwyczaj – ogląda się „Holiday” oraz „To właśnie miłość”. Ale dzisiaj o „Holiday”. Nie wiem, czy kojarzycie tam takiego bohatera o imieniu Jasper, który jest typowym Mariuszem i miał romans z Iris, graną przez Kate Winslet. No i tenże Jasper zapomniał powiedzieć Iris o tym, że właśnie się zaręczył i bierze ślub. Iris nic nie wiedziała, że on jest w jakiejkolwiek innej relacji. Było to dla niej bardzo dramatyczne i trudne. I w rezultacie postanowiła rzucić wszystko i wyjechać na jakiś czas do Los Angeles. Zamieniła się na domy z inną bohaterką tego filmu, która z tego Los Angeles przyjechała do jej uroczej chatki pod Londynem. Kiedy Iris zaczęła już dochodzić do siebie…

Aha, dobra, jeżeli nie oglądaliście tego filmu, to może zatrzymajcie ten odcinek i obejrzyjcie, bo nie chcę tutaj spojlerować. Natomiast zakładam, że wiele osób jednak oglądało. Więc kiedy już ta Iris zaczęła dochodzić do siebie, przebywając w Los Angeles, poznając tam też nowych ludzi, funkcjonując w zupełnie innej niż zwykle rzeczywistości i zresztą też bardzo słonecznej, to nagle – ni z gruchy, ni z pietruchy – pod jej drzwiami pojawił się Jasper. Przyleciał specjalnie dla niej do Los Angeles z Londynu. I zaczął nawijać o tym, że może mogą razem pojechać do Wenecji, fajnie spędzać czas i że znowu ją zobaczy w jakimś tam fajnym bikini – tego typu farmazony. I ona na początku zaczęła w to wchodzić, ale po kilku minutach doznała olśnienia i zapytała go „czy to znaczy, że już nie bierzesz ślubu, że nie jesteś już w tym związku?”. No i on właściwie to nic nie odpowiedział, nie wprost komunikując, że nadal w tym związku jest i nadal zamierza wziąć ślub. Potem nastąpiła moja ulubiona scena z tego filmu, więc jeżeli ktoś nie widział filmu, to proszę sobie obejrzeć.

I na tym przykładzie chciałam pokazać, jak to taki Mariusz właśnie, który pojawia się w momencie, gdy jest trudno, jest dramatycznie, Ty jesteś już dobita w ogóle tą relacją, często zrozpaczona, nie wiesz, co robić, za co się tutaj łapać w ogóle, jeżeli chodzi o jakieś wyjaśnienia, bo tyle jest spraw niewyjaśnionych, to on Ci zaczyna gadać o tym, co fajnego możecie robić w przyszłości. Gdzie w ogóle część z tych rzeczy nawet nie następuje, to jest tylko, wiecie, takie gadanie po prostu. No bo przecież specyfika Mariusza jest taka, że on nie bardzo dotrzymuje słowa. Nie bardzo trzyma się też tego, co żeście ustalili. On po prostu dużo gada. I zobaczmy, że tutaj, zamiast wyjaśniać teraźniejszość, w swojej rozmowie przenosicie się w przyszłość – jakąś hipotetyczną, wyidealizowaną, nieprawdziwą w ogóle, nie popartą żadnymi faktami. Czyli Mariusza nie ma w teraźniejszości. Nie da się z nim pogadać o teraźniejszości. Nie da się nawiązać kontaktu z nim teraźniejszym, tylko przechodzicie w takiej rozmowie do przyszłości.