Może jeszcze doprecyzujmy sobie ten daltonizm flagowy. Mamy do czynienia z sytuacją, gdy nasze emocjonalne czopki nie odróżniają czerwonych flag, związanych z bliską relacją, czyli ostrzeżeń od flag zielonych, oznaczających bezpieczeństwo i zdrową relację. Wtedy coś, co powinno nas zaniepokoić, wygląda nam na coś fajnego, dobrego, a nawet intrygującego, ekscytującego i pociągającego. I podam Wam teraz przykłady tego, jakie są konsekwencje flagowego daltonizmu. Na przykład: zazdrość i kontrola. Zamiast zobaczyć w tym czerwoną flagę, jeżeli ktoś jest o Ciebie bardzo zazdrosny, bo to oznacza, że po prostu Ci nie ufa, odbieramy to jako flagę zieloną, czyli on bardzo mnie kocha, o mnie dba, bardzo chciałby mieć mnie blisko przy sobie itd.. Ale przecież jeżeli ktoś nam robi sceny zazdrości, to w tych scenach, tak naprawdę, przy okazji przekazuje nam informację – totalnie Ci nie ufam. Jak pojawi się ktoś inny, to od razu mnie zostawisz. Albo będziesz mnie okłamywać. No, super w ogóle opinia, co nie?

Inny przykład daltonizmu flagowego, kiedy ktoś ma takie wahania emocjonalne. Ten ktoś drugi, Mariusz na przykład, raz jest wylewny, ciepły, prezentuje „love bombing”, a potem jest chłodny, zdystansowany albo w ogóle wycofuje się z relacji. I Ty sobie myślisz – o, to pewnie dlatego, że ma taką trudną przeszłość. On sobie nie radzi w relacjach. Tak mu strasznie zależy, że się boi i dlatego tak postępuje. Dlatego w rezultacie przez niego cierpię, bo on w dzieciństwie spadł z roweru i nadal tego nie przepracował. Muszę być wyrozumiała. I muszę mu pomóc. Muszę go przecież uratować przed tymi strasznymi konsekwencjami jego ciężkiej przeszłości. I zamiast potraktować jego doświadczenia – z którymi on sobie jeszcze nie poradził i w najbliższym czasie prawdopodobnie nie ma zamiaru sobie poradzić – jako czerwonej flagi, Ty traktujesz to jako zachętę do wejścia w tę relację i zachętę do topienia ogromnych kosztów tak naprawdę. Czyli zachętę do ratowania go przed czymś, o co on nawet Ciebie nie poprosił, żeby być ratowanym.

Trochę tutaj już o „love bombingu” wspomniałam, a mianowicie ten „love bombing” uznajemy też czasami niestety za zieloną flagę. Czyli kiedy ktoś nas po prostu zalewa objawami swojego zainteresowania, miłości tak w cudzysłowie, jakimiś komplementami, prezentami, propozycjami spotkań. W takiej relacji jest intensywny początek. Mówi w dodatku, że nas kocha. Już na wstępie. Chce planować przyszłość. Mówi, jak strasznie wyjątkowa jest ta relacja. Że nigdy nie znał tak wyjątkowej osoby jak my. Mimo że on nas przecież nie zna, bo widzieliśmy się raptem trzy razy. Ty natomiast czekałaś całe życie na kogoś tak zakochanego w Tobie, więc po prostu wchodzisz w to jak w masło. I wydaje Ci się, że wreszcie trafiłaś na miłość swego życia. I w dodatku już żeście się w sobie zakochali od pierwszego wejrzenia.

Nie można kochać kogoś, kogo się nie zna. Jeżeli ktoś Ci wyznaje miłość już na samym początku, mimo że nawet nie ma pojęcia o tym, kim Ty jesteś, to przecież jest czerwona flaga, a nie zielona. Hello! Jeżeli ktoś wymaga od Ciebie ciągłego kontaktu, odpowiadania na wiadomości, chce wiedzieć dokładnie, co robisz i gdzie jesteś, i jeszcze się złości, gdy tego nie wie, to może raczej jest objaw prób kontrolowania Ciebie, a nie miłości. Kolejne „hello!”. No i oczywiście, tak jak wspomniałam wcześniej, ten daltonizm flagowy polega na tym, że my nie odróżniamy flag czerwonych i zielonych lub nam się one zlewają, albo mylimy jedne z drugimi. Czyli w drugą stronę też to może działać, a mianowicie, że mamy zielone flagi, ale nam się wydaje, że są flagami czerwonymi. Przykłady?

Na przykład ktoś jest spokojny, stabilny i przewidywalny, a Ty czujesz, że jest przecież taki nudny – nie ma iskry. Tu nie ma tego czegoś. Nie ma tych motyli w brzuchu. Nie jara mnie ten człowiek po prostu. Jest jak flaki z olejem. Zielona flaga to bezpieczeństwo. Jest bezpiecznie w tej relacji. Być może dałoby się fajne rzeczy przeżywać z tym człowiekiem, iść w góry, zamiast przesiadywać pod toi toiem, w którym on się zamknie. Ale Ty nie bierzesz tego pod uwagę, bo Ty chcesz, żeby jarała Cię ta relacja, a nie to, co razem zrobicie. I wydaje Ci się, że jeżeli on daje Ci poczucie bezpieczeństwa, to jest to czerwona flaga. Bo mylisz bezpieczeństwo z nudą.

Inny przykład: ktoś Ciebie pyta, taki Albert na przykład, o Twoje granice, prosi o zgodę na coś, mówi czego potrzebuje. A Ty sobie myślisz – Boże, jak on wszystko analizuje. Czy on nie może się domyślić? Czy on musi tyle pytań zadawać i tak drążyć? Kontroluje mnie po prostu. Czyli to, co tak naprawdę jest normalnym objawem szacunku wobec Ciebie i konstruktywnym rodzajem komunikacji, wydaje Ci się, że jest próbą kontrolowania. I zamiast za zieloną flagę, bierzesz to za czerwoną. Ponieważ prawdopodobnie sama masz problem z komunikacją i wolisz, żeby ktoś nie pytał Cię o rzeczy, na które nie umiesz odpowiedzieć.

Podsumowując, daltonizm flagowy to taka sytuacja, w której nasze emocjonalne czopki są rozregulowane. Przez wychowanie, wcześniejsze doświadczenia, brak poczucia własnej wartości. Po prostu nie potrafimy odróżnić niebezpieczeństwa od troski, bezpieczeństwa, spokoju. Jeśli ktoś dorastał w chaosie emocjonalnym, to spokój wydaje się podejrzany. A zdrowa relacja zbyt zwyczajna, by mogła być prawdziwa. Albo zbyt zwyczajna, by mogła dać nam szczęście. Zbyt nudna, by mogła dać nam szczęście. Tak naprawdę to pewnie trzeba by było zacząć od tego, jak rollercoaster emocjonalny realnie ma się do mojego szczęścia. I też od tego, że ja tak naprawdę to wcale nie tego szukam, bo prawdopodobnie prowadzi mnie to do strasznego cierpienia. Więc zastanów się nad tym, jak to jest u Ciebie z tymi flagami. Czy jeśli jesteś pewna, że nie widzisz flag czerwonych, to czy jesteś pewna, że widzisz zielone? Bo może ich też nie widzisz. Nie potrafisz odróżnić jednych od drugich.