Tak jak to opowiadałam w odcinku, w którym Róża uwalnia się z „mariuszowej” relacji, przewracając toi toia, ona nie poszła w ramiona Alberta, ani kogoś innego, czy jakiegoś innego Mariusza nawet, tylko poszła sobie w góry sama. Poszła też tworzyć sieć relacji z ludźmi – być może głównie z kobietami, ale ogólnie sieć relacji z ludźmi, która tak naprawdę jest pewnym rozwiązaniem na samotność i która też jest nam potrzebna, choć byśmy byli nawet w najszczęśliwszym związku. Bez innych ludzi jesteśmy skazani na ten związek. Natomiast mając innych ludzi wokół siebie, oprócz bycia w związku, cały czas możemy wybierać – czy ja chcę w ogóle być z tym człowiekiem, bo nie muszę. Bo są przecież inni ludzie i mam na kogo liczyć. I właśnie, Róża poszła tworzyć sieć relacji. Poszła też w góry. Poszła się realizować w towarzystwie innych ludzi i niekoniecznie w towarzystwie kogoś, z kim tworzy związek.

I teraz pogadajmy właśnie o warstwach samotności, bo samotność może przybierać takie trzy oblicza. Może dotyczyć relacji z innymi ludźmi, czyli to jest taka zewnętrzna część. Może dotyczyć naszej możliwości określania swoich granic, świadomości co do tego, kim my w ogóle jesteśmy, naszej tożsamości, tego, na co się godzimy, na co się nie godzimy. Czyli taki nasz zarys, powiedzmy, granica między tym, kim jesteśmy i kim nie jesteśmy. To jest druga warstwa – taka warstwa tożsamościowa. Ta pierwsza to była relacyjna. I możemy też jeszcze mieć samotność emocjonalną, czyli w sumie też nie mieć wewnątrz nas kontaktu ze sobą, bo nie mamy narzędzi, nie rozmawiamy ze sobą, nie mamy uważności na siebie, na swoje emocje, nie zagłębiamy się w nie. Albo nawet koncentrujemy się na tym, by nasze emocje stłumić, zamiast zadać sobie pytanie: „dlaczego ja tak czuję?”. I to jest właśnie najgłębsza warstwa samotności. Taka, na którą związek nam za cholerę nie pomoże.

Ja w temat samotności zagłębiłam się ostatnio, przygotowując webinar właśnie na ten temat. A dokładniej mówiąc – temat: a co jeśli nie znajdę nigdy tej drugiej osoby? Mam taki klub, gdzie regularnie odbywają się webinary – Klub Jestem Całością. I te webinary w ostatnim czasie też są dla mnie odkrywcze. Więc jeżeli chcecie jeszcze bardziej w to się zagłębić lub w jakieś podobne, pokrewne tematy, to zapraszam Was do Klubu Jestem Całością, do oglądania webinarów – jest tam ich już całkiem sporo – lub na spotkania online „na żywo”. Bo tam robimy sobie spotkania też dwa razy w miesiącu. Ale dziś pokrótce powiem też w podcaście o tych warstwach samotności. Czyli trochę rozwinę też to, co przed chwilą Wam opowiedziałam.

I zaczynamy od tej zewnętrznej warstwy. Samotność relacyjna. Czyli nie mam nikogo na pierwszej orbicie albo może i na najbliższych orbitach nie ma ludzi, których ja bym chciała tam mieć. My najczęściej koncentrujemy się na pierwszej orbicie. Jesteśmy zafiksowani też na tym, że musi być osoba na pierwszej orbicie, jednocześnie nie wkładając wysiłku w to, żeby stworzyć sieć osób wokół siebie, żeby zadbać o inne relacje, o sieć przyjaźni, być może jakieś relacje rodzinne, gdzie nam jest dobrze i łatwo się dogadać z bliskimi osobami. Bo pamiętajmy o tym, że nasi krewni czy nasza rodzina wcale nie musi być naszymi przyjaciółmi. Te osoby mogą być odległe i mogą do nas też nie pasować. Ale czasem jest tak, że możemy się przyjaźnić z kimś z rodziny, z kimś spokrewnionym z nami. I to jest świetny układ.

Więc ta samotność relacyjna, to jest taki rodzaj samotności, który kojarzy nam się najczęściej właśnie z singielstwem. To jest pierwsze o czym myślimy, gdy myślimy o singielstwie – po prostu jestem sama, nikogo nie ma wokół mnie. Singielstwo = samotność. Tak jakby nie istnieli inni ludzie, prawda? Jakby inni ludzie nie mieli w ogóle znaczenia w naszym życiu. To też takie uczucie braku bliskości drugiej osoby, braku ramienia, na którym możemy się oprzeć i braku kogoś na stałe w naszym życiu. Wiadomo, że jeżeli na pierwszej orbicie mamy najlepszego przyjaciela, z którym jesteśmy w związku, to wiele rzeczy jest łatwiejszych, bo my już nie musimy pytać ludzi: „czy Ty pójdziesz tam ze mną?”, „czy razem gdzieś wyjedziemy?”, czy masz czas na spotkanie wtedy i wtedy?”. I nigdy nie wiemy, czy oni będą mogli się pojawić, bo chociażby z nami nie mieszkają. Ale nie jest też tak, że my nie mamy opcji spędzania czasu z ludźmi i liczenia na innych ludzi w momencie, gdy jesteśmy singielkami. I tak jak to powiedziałam – my mamy stworzyć sieć.

Nie chodzi o to, żeby sobie poszukać jakiejś jednej psiapsióły, która nam zastąpi związek i tak się zafiksować na tej relacji, wtopić się w ogóle w tę relację i funkcjonować niemal jakby było się w związku. Tylko chodzi o to, żeby sobie stworzyć sieć, dlatego że ludzie mogą do nas pasować jakby w różnych aspektach, a może innymi aspektami będziemy się różnić. I my nie mamy szukać takich na 100% dopasowanych do nas osób, bo bardzo dopasowana osoba to pewnie będzie właśnie taka, która się nadaje do związku z nami. Natomiast wielu ludzi będzie częściowo dopasowanych, bo z jednymi możemy wyjechać, z innymi możemy iść do kina, z trzecimi możemy zwiedzać muzea, a z czwartymi możemy łazić po mieście, spotkać się na kawę, albo po prostu pogadać może tak głębiej też o różnych rzeczach. Kiedy tworzę sieć, to też nikomu nie będzie przykro, kiedy ja wejdę w związek. Albo mnie nie będzie przykro, kiedy któraś z tych osób stworzy związek, bo nie będę wtedy odsunięta na dalszą orbitę. Bo jeżeli się kumplujemy z kimś tak bardzo mocno, zbyt mocno w sumie, wstawiamy sobie tę drugą osobę na pierwszą orbitę, czyli ona zajmuje u nas takie miejsce, jakie by zajęła osoba, z którą się związaliśmy, to w momencie, kiedy wejdziemy w związek, ta nasza przyjaciółka, kumpela czy kto tam był na tej pierwszej naszej orbicie, musi zostać odsunięta, co może być też trudne, traumatyczne, może zakończyć tę relację, będzie raniące też dla tamtej osoby. Budujmy zatem sieć, żeby nikt nie miał nic przeciwko temu, żebyśmy spotkali miłość swego życia. I będzie to jednocześnie odpowiedź na samotność na poziomie relacyjnym.