I teraz spójrzmy tak metaforycznie. Róża wywala sobie to Słońce, którym jest Mariusz lub jakiś tam mężczyzna, ze swojego układu słonecznego i zostaje tam puste miejsce. W ogóle w tym układzie słonecznym powstaje ciemność. I co może się wydarzyć dalej? Albo ona sama zajmie to miejsce i zacznie świecić albo będzie czekać na kolejnego Mariusza. Lub zginie. I gdyby Róża teraz, w tej sytuacji, wróciła do takiego prawdziwego kontaktu ze sobą, do uważności na swoje odczucia, emocje, sygnały z ciała, zaczęła za nimi podążać i poszukała, do czego ona w ogóle dąży – oprócz być może założenia rodziny albo bycia żoną męża. Do czego ona dąży? Do jakiego stylu życia dąży? Jaki poziom spokoju może by chciała osiągnąć? Albo co daje jej spokój w życiu? Myślę, że to jest dobry cel. Zastanowić się, jaki styl życia, co da mi spokój, co pozwoli mi osiągnąć sukces, jeżeli zdefiniujemy sukces jako spokojny układ nerwowy. Z różnych testów i eksperymentów wynika, że obecność Mariusza jako centralnej postaci w życiu Róży nie jest drogą do spokoju. Jeżeli już to wiemy, to znaczy, że należy poszukać innej drogi.

Powiedzmy, że wywaliła tego Mariusza. Zostało puste miejsce i najlepsze – absolutnie najlepsze, co może zrobić, żeby już na stałe zdecentralizować tych facetów, to jest po prostu stać się Słońcem w swoim własnym życiu, a innych ustawiać sobie na orbitach. Czyli nawet jak się pojawi Albert, to on nie ma stać się Słońcem Róży, tylko ma się stać planetą na pierwszej orbicie. I z wzajemnością – Albert jest swoim własnym Słońcem, a Róża jest jego planetą na pierwszej orbicie. Nikt tutaj nie przestaje świecić. Mamy w ten sposób dwie gwiazdy obok siebie. Dwie całości niezależne. Czyli o wiele więcej światła i o wiele więcej mocy niż w sytuacji, kiedy jedna osoba świeci, a druga świeci jedynie światłem odbitym. Prawda? I teraz tak. Jeżeli ona sama stanie się swoim Słońcem, to co? Co dalej w ogóle? Jak w ogóle utrzymać się na tej pozycji? Otóż pewnie trzeba się zastanowić, co robiła wobec Mariusza, a teraz może to robić wobec siebie.

Na przykład, zamiast zastanawiać się, czego on chce, to zapytać siebie samą: „czego ja chcę?”. I pytać siebie regularnie: „czego ja chcę?” Zamiast rozmyślać o nim, myśleć o sobie. Układać swoje własne sprawy. Porządkować swoje myśli. Nie analizować jego emocji, tylko swoje własne emocje. Nie dążyć do spotkań z nim, tylko iść na spotkanie ze sobą. Wpisywać sobie nieodwołalne terminy w swoim terminarzu: spotkań ze sobą, randek ze sobą. Prowadzić ze sobą głębokie rozmowy. Wydobywać z siebie tę prawdziwą Różę, tę prawdziwą wersję siebie, tę zagrzebaną pod jakimś nawałem różnych okropnych, destrukcyjnych przekonań co do tego, co ona musi, czy powinna. Wygrzebywać spod tego „muszę” czy „powinnam” to, czego chcę, to, co czuję, że będzie dla mnie dobre, co mi intuicja podpowiada, co mnie przyciąga, co mnie ciekawi, wydobywać swoją ciekawość. Co mnie ciekawi? Nie co ciekawi Mariusza. O, jaki pomysł na wakacje, żeby zaspokoić ciekawość Mariusza. Nie. Jaki pomysł na wakacje, żeby zaspokoić moją własną ciekawość. Co ja na tych wakacjach mogę robić? Czemu się przyjrzeć? Gdzie się zatrzymać? Gdzie przejść szybciej? Co ominąć? W co się zagłębić? Co przeczytać? Gdzie zajrzeć? Czego spróbować? Co powąchać? Co ja mogę spróbować? Nie co Mariusz mógłby spróbować czy powąchać, żeby wreszcie mnie dojrzał albo żeby on był szczęśliwy.

Tak jak wkładałaś ogromny wysiłek w to, żeby Mariusz czuł się świetnie i żeby w końcu przejrzał na oczy i Cię docenił, bo Ty tak super dbasz o to, żeby on czuł się świetnie, to teraz wpakuj całą tę swoją energię w siebie samą. Wtedy na pewno zaświecisz jako swoja własna gwiazda – jako Słońce, którym jesteś. Zrealizuj coś, co jest dla Ciebie ważne. To nie musi być spektakularny cel, tak jak mówiłam. My tak naprawdę mamy cele i malutkie celiki, sukcesy i sukcesiki. I wszystko to jest nasze. I wszystko jest jakimś krokiem w kierunku bycia sobą, tak naprawdę, dopasowywania swojego życia do siebie i wywalania różnych „muszę” i „powinnam”. Pogadaj ze sobą. Jedź na wyjazd – na weekend ze sobą. Idź na randkę ze sobą. Pogadaj ze sobą, czego Ty w ogóle chcesz. Tak jakbyś rozmawiała z Mariuszem. Jak Ci przyjdzie do głowy właśnie sprawdzać telefon, czy Mariusz nie napisał, może napisz sama do siebie tak naprawdę, czego chcesz, czego nie chcesz, jak się czujesz. Albo napisz sama do siebie „co tam?” i odpowiedz na to.