I teraz co? Wyobraźmy sobie, że ten centralny Mariusz, scentralizowany, który jest Słońcem w życiu Róży, a ona z kolei buduje swoją tożsamość na relacji z nim – widzi siebie jako żonę męża, jako planetę krążącą wokół niego, jako postać, która jego reguluje, spychając swoje potrzeby na dalszy plan. I pojawia się dziecko, które tak naprawdę wymaga centralizacji. Ono, żeby mogło przetrwać, wymaga tego, żeby je scentralizować. Ale nie chodzi mi tutaj o taką centralizację, jak między Różą a Mariuszem, gdzie Róży się wydaje, że on i w ogóle sama relacja z Mariuszem jest elementem jej tożsamości. Czyli mamy tutaj taką tożsamościową centralizację. Natomiast jeśli chodzi o dziecko, to raczej konieczna jest centralizacja funkcjonalna, czyli muszę podjąć różne działania, czasami odpuszczając różne działania względem siebie samej, żeby to dziecko mogło przetrwać. Bo nie powiem noworodkowi: ty sobie teraz poleż, bo ja mam ochotę skoczyć na miasto się zrelaksować, bo inaczej to już nie wyrobię. Prawda? Najpierw musimy temu noworodkowi zapewnić opiekę, a dopiero potem ewentualnie skoczyć na miasto. Czyli to dziecko jednak musi być priorytetem, bo inaczej zginie. I w życiu Róży pojawia się takie dziecko, które musi być jej priorytetem. A wcześniej priorytetem był Mariusz.

Więc mamy tutaj właściwie kolizję priorytetów. Mariusz konkuruje z dzieckiem. Róża może dać z siebie 500 proc. energii, wypruć z siebie flaki i starać się być tak świetną partnerką, jak wtedy, no i jeszcze świetną matką i panią domu. I chyba dosyć dużo kobiet tak próbuje funkcjonować, co jest między innymi „świetną” drogą do depresji poporodowej, kiedy mamy strasznie wysoko podniesioną poprzeczkę co do tego, co powinnyśmy i co musimy. Czyli przykładowo, przychodzą goście zobaczyć bobaska, to taka Róża ogarnia kawkę, herbatkę, ciasto, gotuje obiad tym gościom. Gości, gości. Oni czują się ugoszczeni i oglądają bobaska. A Mariusz oczywiście towarzyszy gościom i ich zabawia, podczas gdy ona podaje żarcie, sprząta po posiłku i tak naprawdę też ogarnia to dziecko, kiedy trzeba go nakarmić czy zmienić pieluchy. Czyli Mariusz jest jak takie trochę starsze dziecko, które samo się wysika do kibla, ale jeśli chodzi o samopoczucie emocjonalne, to potrzebuje jednak Róży, żeby było okej.

I teraz idziemy w możliwe scenariusze. Co będzie dalej? Jeżeli funkcja, jaką pełni Mariusz w życiu Róży, koliduje z funkcją, którą pełni dziecko w życiu Róży, to tak jak mówiłam, albo ona będzie próbowała dawać z siebie 500 proc. normy i w rezultacie bardzo szybko wyczerpie swoje wszystkie zasoby, będzie wykończona i będzie wymagała fachowej pomocy, bo raczej Mariusz jej nie pomoże. To jest opcja nr 1. Róża dozna wypalenia, wyczerpania, totalnego przemęczenia jeszcze zanim skończy się połóg.
Opcja nr 2. Mariusz odsunie się od Róży, ponieważ będzie się czuł nieważny, zepchnięty na dalszy plan. Będzie jej mówił: zaniedbałaś się, już nie jesteś taka, jak kiedyś, zmieniłaś się, tylko o tym dziecku myślisz, masz kij w dupie. Będzie ją krytykował, że ona nie zajmuje się nim tak, jak kiedyś, tylko zajmuje się dzieckiem.
Opcja nr 3. Mariusz będzie ją krytykował, a może nawet nie będzie – po prostu będzie milczał, odsunie się i znajdzie sobie jakąś kochankę. Bo Róża urodziła dzieci i jej odwaliło. Już po prostu przestała być kobietą, tylko jest tą matką. Ona oczywiście funkcjonuje jak samotna matka. To jest pewnie jeszcze gorsze niż być matką singielką, bo oprócz tego, że sama musi wszystko ogarniać, to jeszcze musi ogarniać tego Mariusza. A matka singielka nie musi Mariusza ogarniać, tylko siebie, dziecko i ich dom. Więc Mariusz po prostu sobie pójdzie gdzieś indziej szukać szczęścia i bycia scentralizowanym – bycia czyimś Słońcem, czyjąś gwiazdą, bycia dla kogoś ideałem, bo tutaj już jednak zszedł na dalszy plan. Przysłoniło go jakieś dziecko. Oczywiście jest to jego dziecko, tylko że on czuje się przez to dziecko zagrożony, tak jakby to było jakieś cudze, złowrogie dziecko. I on był w wieku tego dziecka. Prawda?

Wyobraźmy sobie, że mamy matkę z małym dzieckiem i ta matka nagle przygarnia nie wiadomo skąd jakieś inne dziecko i koncentruje na nim całą swoją uwagę. Wtedy poczucie odtrącenia, poczucie bycia nieważnym, jest totalnie adekwatne do sytuacji, jeżeli chodzi o to jej własne dziecko biologiczne. I Mariusz właśnie tak się czuje. Czuje się nieważny, odtrącony i jest na nią po prostu wkurzony, wściekły. I jeszcze potem idzie te różne okropieństwa opowiadać swojej kochance, bo przecież mężczyzna zazwyczaj opowiada kochance jakieś karykaturalne głupoty na temat swojej żony. A opcja trzecia jaka jest? Opcja trzecia jest taka, że Mariusz przestanie być potrzebny Róży, ponieważ jeśli ona wcześniej budowała swoją tożsamość na relacji z nim, to znaczy, że niedokładnie wie, kim ona sama jest. I może tę swoją tożsamość teraz zlać z tożsamością dziecka i po prostu zostać matką. Już nie być Różą-partnerką, taką partnerką-planetą krążącą wokół Mariusza, tylko matką-planetą krążącą wokół dziecka czy matką-helikopter. I właściwie to ona sama może tego Mariusza spławić, bo już nie jest jej do niczego potrzebny, bo ona już gdzie indziej znalazła swoją tożsamość, a Mariusz przestał dla niej istnieć.