Bardzo Ci dziękuję, Magdo, za to, co napisałaś i w ogóle też dziękuję Ci przede wszystkim za Twoją historię, że podzieliłaś się tą historią. Tak sobie myślę, że nigdy mi nie przyszło do głowy, że samotna mama jest w najgorszej pozycji, jeśli chodzi o społeczeństwo, bo ona właściwie to nie jest samotna tak naprawdę, tylko ma te swoje małe ludziki albo jednego małego ludzika, który jeszcze długo nie da jej spokoju. Więc z jednej strony może samotna, jeśli chodzi o relacje damsko-męskie, natomiast tak ogólnie, życiowo, to wcale nie samotna. I zobaczcie, że jakby spojrzeć na to z takiego właśnie założenia, że mężczyzna jest scentralizowany, to tylko wtedy możemy właśnie powiedzieć, że tej kobiecie brakuje czegoś, że ona jest niekompletna. Natomiast jeżeli my zdecentralizujemy faceta i wyjdziemy z założenia, że taka udana bliska relacja to ma być partnerstwo i że ta kobieta ma wartość niezależnie od tego, czy jest w związku z facetem, czy nie jest w związku z facetem, to już trochę inna rozmowa z tego wyniknie. Tu już nie ma żadnego braku. Nie ma żadnego deficytu. Nie ma poszukiwania z punktu braku i deficytu.

I Ty, Magdo, pytasz: „czy na dzień dobry powiedzieć nowo poznanemu mężczyźnie, że mam dziecko, którego nie chcę mu przedstawiać przynajmniej przez pierwsze półtora roku, że mam czas bez dziecka cztery dni w miesiącu, w tym dwie noce, że wakacje bywają awaryjne, bo tata Mariusz czasami syna nie odbiera na czas, że boję się kolejnego niewypalonego związku, więc nie zamieszkamy razem póki syn nie dorośnie, że kino owszem, ale z tygodniowym planowaniem, bo muszę załatwić opiekę i w sumie to nie jakoś bardzo chętnie, bo opiekunka bierze 50 zł za godzinę?” itd. Tak naprawdę to jest problemem, dopóki facet ma przyjąć w Twoim życiu scentralizowaną rolę. Ty nie możesz się dopasować do nikogo scentralizowanego, bo w tym momencie scentralizowany jest Twój syn. Myślę, że to jest normalne. Póki dzieci są małe, my nie możemy ich wypchnąć gdzieś tam, a już szczególnie jeżeli nie ma kto nas zastąpić w opiece nad tymi dziećmi. I dziecko, jak dorasta tak naprawdę, to następuje taka stopniowa decentralizacja tego dziecka w życiu rodzica. Jeżeli mamy parę rodziców i dotyczy to ich w tym samym stopniu, to fantastycznie. Prawda? Natomiast niestety bywa tak, że jeden rodzic sobie scentralizował dziecko i przejął główną odpowiedzialność za rodzicielstwo, a drugi pomaga. Drugi rodzic pomaga przy dzieciach. Ale tutaj nie ma drugiego rodzica – można tak powiedzieć. On właściwie trochę może pomaga, czasami. Ale go nie ma – jest nieobecny ten drugi rodzic – więc Ty musisz ogarnąć to sama. I dopóki Twój syn jest zależny od Ciebie – dopóki nie zostaje sam w domu, dopóki wymaga opieki takiej 24 godziny na dobę i nie jest tak, że on sobie gdzieś sam pójdzie, sam pojedzie, sam posiedzi w chacie – to można powiedzieć, że jest centralną postacią Twego życia. Bo Ty musisz o niego zadbać po prostu, niezależnie od tego, jak sama się czujesz. Musisz o niego zadbać. Czy masz grypę, czy brzuch Cię boli, czy spać Ci się chce – musisz o niego zadbać.

I może to jest dobry punkt wyjścia do tego, żeby tworzyć jakąś relację i żeby randkować, ale tak uczciwie. Bo zauważ, że jak mamy dzieci, to nie chcemy im narobić zamieszania w głowach. Więc już nie tak łatwo jest oszukiwać samą siebie i wciskać sobie samej kity na temat tego, jak ten facet jest idealny i jak czerwone flagi, które dostrzegłam, są nieważne i jak to miłość zmieni wszystko, a ja te czerwone flagi to jakoś sobie ogarnę. Tutaj bierzesz odpowiedzialność za dziecko. Swoimi uczuciami jest łatwiej szastać tak naprawdę. Natomiast jeżeli wiesz, że ten człowiek zrani Twoje dziecko czy Twoje dzieci, to już trochę bardziej się zastanowisz, czy na pewno powinnaś się w to angażować. Czy moje dzieci zasługują na to, żeby poznać tego człowieka i czy ten człowiek zasługuje na to, żeby poznać moje dzieci? Czy moje dzieci zasługują na to, żebym ja do nich wracała w jakimś tam stanie? W takim stanie, jaki będzie wynikał z jakości tej relacji. Czy moje dzieci zasługują na przykład na to, żeby mnie mieć wykończoną toksyczną relacją z tym facetem? Albo może czy moje dzieci zasługują na to, żeby mnie mieć taką, która ma wiatr w żaglach z powodu tej świetnej relacji z tym facetem? Widzimy wtedy, jaki jest związek relacji, w której jesteśmy, z naszym samopoczuciem i jak to nasze samopoczucie z kolei będzie wpływało na dziecko. Więc w rezultacie dopiero zaczynamy racjonalnie to analizować. Tak powinno być zawsze, ale niestety my mamy różne głupoty w głowie i wierzymy, że miłość to po prostu zmieni wszystko, on się zmieni i przejrzy na oczy… i jeszcze różne takie bzdury z tych baśni, prawda?

I tak jak, Magdo, pytałaś, te wszystkie rzeczy, które wymieniłaś, czy masz mu powiedzieć, że będziesz półtora roku np. randkować i nie poznasz go ze swoim dzieckiem, to właśnie to powiedz. To jest wszystko okej. Może komuś to nie będzie pasować, a innej osobie to będzie pasować. Ja zazwyczaj pracuję, prowadząc terapię, z kobietami i one właśnie bardzo często się skarżą na facetów, którzy dokładnie to im mówią, że oni mają dzieci pod opieką, że oni nie mogą teraz razem zamieszkać, że oni nie mają tak dużo czasu, że tak zupełnie w związek się nie mogą zaangażować, bo przecież te dzieci. I może Tobie jest potrzebny właśnie taki facet, który też ma swoje dzieci, z którymi nie mieszka przez 100 procent czasu i czasami je ma, czasami ich nie ma. I oboje będziecie w podobnej sytuacji. Bo myślę, że komuś, kto nie miał doświadczenia z rodzicielstwem, to bardzo często, po pierwsze, może być trudno zrozumieć, w jakim Ty jesteś położeniu, po drugie, mielibyście nieproporcjonalne zasoby do włożenia w tę relację. Bo jeżeli Ty, tak jak mówisz, masz ograniczone zasoby, a on miałby bardzo duże zasoby do włożenia w tę relację, to ta relacja rzeczywiście byłaby niesprawiedliwa i pewnie właśnie to czujesz, dlatego masz wątpliwości, czy powinnaś randkować. A ja myślę, że warto randkować, ale z kimś, kto ma takie same zasoby do włożenia w tę relację, co Ty – jeżeli już masz ochotę randkować. A jak spróbujesz z tym randkowaniem, to w najgorszym wypadku nic się nie zmieni w Twoim życiu. Bo jeśli nikogo fajnego nie poznasz, to nic się nie zmieni. I to będzie taka największa porażka, że nic się nie zmieni. A dajesz sobie szansę przeżyć jakieś fajne, ekscytujące emocje, porandkować trochę właśnie i może poznać fajnego człowieka.