Ostatnie pytanie, ale mam je rozwinięte w taką wręcz historię. „Zostawiłam takiego niedostępnego Mariusza i poszłam na terapię indywidualną, żeby te relacje przepracować i skupić się na odnalezieniu się w nowej relacji z typowym Albertem. Niestety nie udało się, bo jak Mariusz znowu pojawił się na horyzoncie, pomimo sprzeciwu mojej psycholożki, porzuciłam Alberta, gdyż uwierzyłam w obietnicę zmiany Mariusza. Potem poszłam na terapię grupową i odrzucałam wszelakie próby uświadomienia mi przez grupę, że mogłabym mieć kogoś, kto nie uruchamia we mnie tylu traum, a wręcz skupiliśmy się na tym, żebym przestała tyle wymagać w relacji. Mimo ukończonych dwóch lat terapii w ciągu ponad trzech lat i uświadomieniu sobie wielu mechanizmów, nie zrezygnowałam z tej relacji. Mimo tego, że po jego powrocie sporo się zmieniło, zamieszkaliśmy razem i się zaręczyliśmy, to ja, jak słucham Pani podcastów, to i tak czuję, że jestem z takim Mariuszem, bo on wydaje mi się ciągle niedostępny. Moja terapia zadziałała na wszystkie aspekty życia, oprócz tej z Mariuszem. Zdystansowałam się od rodziny. Odsunęłam źle wpływających na mnie ludzi. Zerwałam nawet wieloletnie przyjaźnie, ale ten temat jest dla mnie nie do ruszenia. Mimo tego, że gdzieś w sercu czuję, że ta relacja uruchamia we mnie lękowy styl przywiązania, to mimo to boję się, że znowu wybiorę Mariusza. Alberci nadal mnie nie interesują. Myślałam, że to się zmieni po terapii, ale czuję, że to nic nie dało. Aczkolwiek, zanim wróciłam do tego Mariusza, to spotykałam się z innym, który totalnie miał luz do naszej relacji i bujałam się z tą relacją kilka lat, więc wtedy wydawało mi się, że wybrałam rozsądnie. Czyli Mariusz relatywnie był rozsądnym wyborem, jeśli go porównać z wcześniejszym wyborem. Na terapii par natomiast mój partner przedstawił mnie jako ciągle oczekującą spędzania z nim czasu i przyklejoną do niego kobietę, że chce przestrzeni itd., więc już całkiem zgłupiałam, czy ja przesadzam, czy na serio on jest niedostępny. Finał tej jednej półtoragodzinnej sesji terapii par – więcej tam nie poszliśmy – był taki, że kupiłam książkę o ranie odrzucenia, a partner używa stwierdzenia psycholożki do wytłumaczenia każdego swojego olewczego i zdystansowanego zachowania, więc uważam, że ta terapia nam mocno zaszkodziła. Dodatkowo ja skończyłam terapię, a wysłałam partnera teraz na indywidualną. Nie wiem, jaką narrację on tam przedstawił, ale on już pierwszego dnia z niej wrócił, uznając, że jego wszystkie złe zachowania są spowodowane moimi złymi zachowaniami w stosunku do niego i gdybym była inna, to on by się inaczej zachowywał. Puenta jest taka, że w terapii można manipulować narracją i nie da ona rezultatu, jeśli nie trafi się na dobrego psychologa lub nie jest się przed nim – i przed sobą – całkiem szczerym. Czasem nawet może wyrządzić większą krzywdę niż pożytek”.

I zgadzam się z tym, że można pójść na terapię, powiedzieć, że wszystko świetnie albo mam straszną żonę i ten terapeuta będzie nam pomagał poradzić sobie zadbać o siebie w relacji z żoną. A jak nie powiecie, co Wy tam „naodwalaliście”, to on tego nie zgadnie przecież. Ale wracając do tej pytającej osoby, to przede wszystkim my mamy – tak jak mówiłam o tym wyborze właściwej osoby – zagłębić się w to, jak się czujesz w tej relacji. I to jest tak naprawdę temat na terapię. Jeżeli z Twojej terapii wynika, że Ty się dobrze czujesz w relacji, to nie ma już nad czym pracować. Natomiast jeżeli z Twojej terapii wynika, że Ty się źle czujesz w relacji, szukasz, z jakich dokładnie przyczyn źle się tam czujesz i nad czym byłoby trzeba popracować nawet w tej konkretnie relacji, i gadasz z tym partnerem, ale to nic nie daje, to myślę, że wysyłanie na terapię jego – który nie uważa, że ma problem – nie jest elementem Twojej terapii. Przede wszystkim nie da się budować związku, jeżeli nie szukamy przyczyn i nie szukamy rozwiązań, tylko obarczamy się winą. Jeżeli jedna osoba ma z czymś problem, a druga osoba jest z nią w związku, to nawet jeżeli nie jest to stricte jej problem, to dlaczego miałaby nie pomóc tej pierwszej poradzić sobie? Na przykład: jedna osoba ma jakiś duży lęk z tego powodu, że może zostać odrzucona, to dlaczego ja – jako człowiek, który nie boi się odrzucenia – miałabym nie pomóc tej osobie, która się boi? To po pierwsze.

Po drugie, często nasz lęk wynika tak naprawdę z tego, jak my się czujemy ogólnie w relacji, z tego, jak jesteśmy traktowani przez partnera. I jak jesteśmy traktowani olewczo, to wiadomo, że nasz lęk przed odrzuceniem urośnie. A jak jesteśmy traktowany z troską, szacunkiem, z dbałością o to, jak się czujemy w różnych sytuacjach, to ten lęk będzie spadał. I to jest naturalne. I myślę, że tutaj nie trzeba mieć jakichś problemów np. lękowego stylu przywiązania, żeby się bać w relacji, w której ktoś nas olewa. Natomiast ja bym poszła też w kierunku szukania złości w takiej sytuacji, bo to nie jest tylko lęk. Jeżeli partner robi coś, co generuje w nas ciągle stres i różne nieprzyjemne emocje, to myślę, że na pewno pod tym jest zagrzebana też złość. Być może „zagrzebana” to jest dobre słowo, bo czasami lęku jest w nas tyle, że my tej złości nie widzimy. A złość pokazuje, że nie godzę się na to. I myślę, że terapia jest po to, żeby odkryć, co dla nas jest dobre, na co my się godzimy, co jest do nas dopasowane, a co jest niedopasowane, czego szukamy w relacji i co da nam spokój. I czasami nam się wydaje, że jakiś narcystyczny typek da nam superrelację, bo on świetnie wypada w towarzystwie i potrafi zorganizować fajne atrakcje, ale jak się okaże, że on generuje w nas też mnóstwo stresu, nieprzyjemnych emocji, złości i lęku, takiego żalu, rozczarowania, codziennie zawodzi, tylko myśmy tego wcześniej nie widzieli, a zdamy sobie z tego sprawę wreszcie pewnego dnia, to być może nasz pogląd na tę relację – i na taki rodzaj partnera – się zmieni. Tak naprawdę chodzi o to, żeby być uczciwą wobec siebie. A uczciwi wobec siebie jesteśmy wtedy, kiedy tak organizujemy sobie nasze życie, że nam to daje spokój. Oczywiście wiadomo, że nie na wszystko mamy wpływ. Są różne wydarzenia, różne nieszczęścia, które na nas spadają ni z gruchy, ni z pietruchy. Ale wiele rzeczy też możemy sobie sami zorganizować naszymi konsekwentnymi działaniami.

I to, w jakim jesteśmy związku, zależy od nas. A jeżeli w związku jest źle, to możemy tam rozwiązywać problemy – nie szukać winnych, zaznaczam, tylko szukać przyczyn i rozwiązywać problemy – radzić sobie z tymi przyczynami we dwójkę. Albo jeżeli w związku jest źle i nie da się tam rozwiązywać problemów, to pewnie wtedy warto się zastanowić, dlaczego ja tutaj jestem, bo być może bez tego związku byłoby mi lepiej. Zatem pójście na terapię po to, żeby jakoś tam manipulować faktami i wciskać kit psychoterapeucie, moim zdaniem, jest stratą czasu i stratą pieniędzy. Idźcie na terapię po to, żeby być uczciwymi ze sobą i rzeczywiście szukać spokoju dla siebie samych. Nie jakichś tam uniwersalnych rozwiązań dla każdego, tylko spokoju dopasowanego do Was, bo spokój dla różnych ludzi oznacza co innego. Dla jednej osoby to będzie dużo bodźców, dla innej osoby to będzie mało bodźców.