„Hej. Na wstępie chciałam Ci bardzo mocno podziękować za to, co robisz. Na Twój podcast trafiłam zupełnie przypadkowo. Nigdy nie słuchałam psychologicznych treści, bo czułam, że wprowadzały zamęt w mojej głowie, komplikując wiele spraw, sugerując często nietrafne rzeczy. Twój podcast otworzył mi oczy na wiele spraw. Dał nadzieję, że coś się może zmienić. Pokazał jasną, choć wyboistą, ścieżkę do tego, żeby w końcu naprawdę czuć się szczęśliwą. Pozwól, że opowiem Ci swoją historię, którą oczywiście możesz opublikować. Moja historia nie jest historią zghostowanej czy odrzuconej kochanki. Nie miałam do czynienia z Mariuszem, który by mnie odrzucił, przestał się odzywać, bił, stosował przemoc finansową i tym podobne. Mężczyźni, na których trafiłam w życiu, no może oprócz ostatniego, wiedzieli czego chcą od samego początku. Całe życie byłam przekonana, że coś jest ze mną nie tak. W szkole podstawowej byłam ofiarą i ta łatka przylgnęła do mnie aż do dorosłości. Nie mam przyjaciół. Nawet nie starałam się ich mieć. Nie pielęgnowałam znajomości, bo bliższy kontakt z innymi ludźmi, poza relacjami romantycznymi, sprawiał, że byłam kłębkiem nerwów. Najgorzej było zawsze z kobietami. Faceci nigdy mnie nie przerażali tak jak one.

Gdy miałam 13 lat, miałam grupę znajomych, ale wszystkich ich straciłam przez swoje własne toksyczne zachowania. Byłam przekonana, że nie mam za grosz inteligencji emocjonalnej i takie relacje są po prostu, bo krzywdzę ludzi i sama się spalam. Nie sądziłam, że coś się uda zmienić. Po prostu nauczyłam się żyć samotnie. Nauczyłam się być szczęśliwą. Wiedziałam, że u mnie w domu coś było nie tak, ale nie umiałam tego nazwać. Wiedziałam, że matka nigdy nie pozwalała mi być sobą, ale tłumaczyła to troską. Inteligentni ludzie uczą się na cudzych błędach. Pierwszy raz wyprowadziłam się z domu w wieku 18 lat, tuż przed maturą. W swoim życiu przeprowadzałam się 14 razy, nie mieszkając nigdzie dłużej niż dwa lata. Teraz mam 35. Przez ten cały czas nie wiedziałam, że coś jest ze mną nie tak. Tylko zamiast to naprawić, ja się uczyłam z tym żyć. Zamiast zrozumieć, ja klepałam formułki na pamięć, jak się zachować, jak się nie zachować. Zamiast się zatrzymać, pobyć chwilę sama, poznać samą siebie, ja brnęłam dalej po kolana w błocie, tłumacząc sobie, że tak jest dobrze, bo przecież nikt mnie nie bije. Miałam w swoim życiu trzy znaczące relacje – trzech Mariuszów oczywiście. Nigdy nie sprawdzałam mężczyzn, z którymi się wiązałam. Jeśli pasowali do mojego schematu, po prostu wchodziłam w te relacje na 100 procent. Zazwyczaj po dwóch miesiącach już ze sobą mieszkaliśmy. Wszystkich Albertów, którzy pojawili się na mojej drodze, odrzucałam i krzywdziłam.

Mogłabym tu opisać każdy związek po kolei, ale myślę, że to nie ma sensu. Po prostu podsumuję. Z każdej relacji się czegoś nauczyłam o sobie i życiu, bo pamiętaj, że wychodząc z domu, nie wiedziałam tak naprawdę, kim jestem. Z pierwszej relacji nauczyłam się, jak dużo jest warta niezależność finansowa. Zrozumiałam, że sama dam sobie doskonale radę. Z drugiej relacji dowiedziałam się, że bliskość emocjonalna też jest potrzebna. Z trzeciej relacji leczę się do tej pory. Ważne jest to, że każde rozstanie zainicjowałam ja. To ja decydowałam, że odchodzę, a oni zawsze o mnie walczyli. Te czerwone flagi były tak głęboko ukryte, że przez kilkadziesiąt odcinków nie miałam pojęcia, że ten podcast jest o mnie i o moich relacjach. Zawsze myślałam, że to ja popełniałam błąd w tej relacji, nie grając w gry z tiktokowych poradników. Na początku relacji byłam taka, jaką oni chcieli mnie widzieć. Byłam idealną partnerką. Te relacje od samego początku były skazane na niepowodzenie, bo żaden z tych facetów nie poznał prawdziwej mnie. Widzieli rolę, którą gram. Rolę, do której scenariusz ułożyły moje nieprzepracowane doświadczenia. Byłam taka, jaką oni chcieli mnie widzieć. Moje potrzeby odzywały się dopiero po dłuższym czasie, kiedy motyle w brzuchu znikały, kiedy czułam się odrobinę bezpieczniejsza, kiedy czułam, że on mnie już kocha tak mocno, że mnie nie porzuci. Wtedy powoli i delikatnie naciskałam na więcej: czasu zaangażowania, emocjonalnej bliskości. Chciałam, żeby on chciał, żebym ja nie musiała chcieć, naciskać i narażać się na odrzucenie. Gdybym weszła w te relacje mając świadomość o sobie taką, jaką mam teraz, związki rozpadłyby się bardzo szybko, bo wiedziałabym, gdzie postawić granice. Całe życie nie zadałam sobie najistotniejszych pytań o to, czego ja chcę, czego ja potrzebuję i oczekuję. Chciałam, żeby to ktoś zadecydował za mnie. Przez całą dorosłość myślałam, że nie chcę mieć dzieci, bo byłam przekonana, że takie właśnie przekonanie pasuje do roli, którą odgrywam. Teraz obudziłam się w wieku 35 lat z marzeniem o rodzinie i dzieciach jako singielka, w pustym mieszkaniu i z gigantyczną pracą do wykonania. Piwonia”.

Myślę, Piwonio, że wykonałaś już ogromny kawał pracy. I przepiękna była ta Twoja historia i wiadomość. Chociaż oczywiście historia jest bolesna i trudna. Natomiast widzicie chyba ten proces. Ja po prostu jaram się procesami, aż mi się łzy w oczach pojawiają, jak widzę, jaką fantastyczną drogę ktoś przeszedł. Więc myślę, że ta kolejna część już nie będzie taka trudna, bo już wiesz, jak to jest być w procesie i wiesz, że trzeba do tego czasu, cierpliwości i jednak stałego rozkminiania i porządkowania swoich przemyśleń. I też eksperymentowania z nowymi przekonaniami. I widzimy też na podstawie tej historii, że tych relacji „mariuszowych” tak łatwo się nie odpuszcza. Trochę trzeba podoświadczać i przemyśleć. I jednak każdy z nas jakiejś tam ilości tych kopniaków w tyłek potrzebuje, żeby się zacząć ogarniać. Jedni potrzebują mniej, inni więcej. Ale gdyby nie to, pewnie żaden proces by nie nastąpił. Dyskomfort, jakieś tam rany i krzywdy często inicjują proces, który zaczyna w nas się dziać. I często zaczyna się od takiego pytania do samej siebie: halo, halo, chyba coś mi tu nie gra.