Wydaje nam się, że dążymy do szczęścia, a tak naprawdę potrzebny jest nam spokój. Wydaje nam się, że dążymy do lepszego życia, do większych emocji, do lepszych emocji, do spełnienia. A może tak naprawdę przez większość czasu próbujemy po prostu znaleźć miejsce, w którym nie trzeba ciągle czegoś naprawiać, nie trzeba przewidywać, nie trzeba pilnować zegarka, nie trzeba udowadniać, nie trzeba na coś czekać. Nie trzeba się starać. Może nie potrzebujemy więcej szczęścia, tylko mniej napięcia. Mniej walki ze sobą. Mniej lęku przed tym, co będzie. Mniej poczucia, że za chwilę coś się wydarzy albo że się nie wydarzy i znowu będzie trzeba sobie z tym poradzić. I dlatego czasem to, co nazywamy szczęściem, jest po prostu chwilą, w której wreszcie możemy odetchnąć. I tak naprawdę szczęście to właśnie jest spokój. Tylko że my nie myślimy często o spokoju, mówiąc o szczęściu. Dlatego rozdzieliłam te pojęcia na początku. I może bezpieczniej będzie mówić o spokoju i szczęściu jako konsekwencji spokoju.

Ostatnio mówiłam o wychodzeniu poza strefę komfortu. Pamiętajcie, że tkwienie w strefie komfortu, gdzie nie zmieniamy nic, może dać nam spokój i szczęście też, ale na dłuższą metę może wydawać się nudne, nużące. Może być takim marazmem, pułapką. Bo my jednak potrzebujemy doświadczać. Mamy ciekawość świata. Chcemy się rozwijać. Chcemy się rozwijać – nie „musimy” się rozwijać – tylko chcemy próbować różnych rzeczy. Chcemy się nauczyć różnych rzeczy. Oczywiście każdy z nas ma za zadanie poszukać w sobie, co jest jakimś przymusem i udowadnianiem, a czego naprawdę chcę. Natomiast mówię o tym, że my chcemy uczyć się nowych rzeczy i chcemy się rozwijać jako odpowiedź być może na to, że spokój to jest pustka, spokój to jest nuda. No właśnie nie. Czasami zaryzykowanie i przeżycie jakiegoś stresu da nam w rezultacie więcej spokoju niż nudny czas, spędzony na unikaniu i prokrastynacji.

I kiedy już wiemy, że warto myśleć o spokoju i brać go pod uwagę w układaniu sobie życia, podejmowaniu decyzji, ustalaniu celów, to wtedy też warto przyglądać się temu, co nam ten spokój daje, a co nam go odbiera. Bo jedne rzeczy mogą go dawać, mogą sprzyjać spokojowi, a inne mogą nam go odbierać. Nawet czasem pod przykrywką szczęścia – pod przykrywką dawania nam szczęścia. Zobaczcie, tak jak wspominałam wcześniej, mogę jeść jakieś śmieciowe żarcie, zamawiać sobie na przykład, bo mam zachciankę i to robię dla szczęścia. Mogę robić jakieś zakupy nieplanowane, żeby dało mi to szczęście. Konsumpcjonizm przecież ma sprzyjać szczęściu. Ciągłe wymiany sprzętów różnych, telefonów na przykład. Alkohol pity w nadmiarze. Bezmyślne scrollowanie, takie bezcelowe zupełnie. Gry, seriale, które odbywają się kosztem snu. Nowe ciuchy, których potem może wcale nawet nie mamy ochoty nosić. Ciągłe publikowanie w internecie, w mediach społecznościowych. Promocje i okazje, które sprzyjają konsumpcjonizmowi, o którym wspomniałam, i sprzyjają kupowaniu, bo coś się przyda, bo jest tanie, a nie dlatego, że tego potrzebuję. Wystarczy właściwie spojrzeć na reklamy. Co jest reklamowane? Zazwyczaj reklamowane jest to, co miałoby dać nam pozorne szczęście – to szczęście niekoniecznie powiązane ze spokojem – a nie to, co rzeczywiście jest narzędziem do uzyskania spokoju i na tym budowaniu szczęścia. I kiedy już robimy jakieś rzeczy dla naszego szczęścia, to ja myślę, że warto sobie zadać pytanie: czy to da mi po prostu strzał dopaminowy i za chwilę będę żałować? Czy może to jest długotrwała inwestycja w moje przyszłe szczęście i jeszcze spokój w dodatku – albo przede wszystkim spokój. Czy to sprzyja mojemu dobrostanowi długotrwale, czy może da mi się pocieszyć dzisiaj, ale jutro już będę obojętna w tej sprawie, a może nawet będę żałować?