Przeczytam Wam maila, którego dostałam od Oli.
„Dzień dobry. Mam wrażenie – może nie tylko ja – że aspekty związane z tym, jak budować zdrowy związek, dla osoby, która przeszła terapię, na której miała okazję zmierzyć się ze swoim dzieciństwem i przeszłymi, trudnymi związkami, jest bardzo proste. W teorii. Ja tak dokładnie mam. Jestem wyśmienicie terapeutycznie i książkowo wyszkolona. Ogranicza mnie praktyka. Mianowicie mam bardzo silne przekonanie w sobie, że nie ma normalnych mężczyzn. Nie istnieje taki mężczyzna, który chciałby budować relacje z kategorii zdrowych. I książkowo ja wiem, że to jest mój mechanizm obronny przed tym, żeby nie doświadczyć znowu zranienia, bo poprzednie były zbyt duże. Moim największym problemem jest to, żeby zacząć chodzić na randki, żeby się rozczarowywać, ale też pozytywnie zaskakiwać. Pewnie mam niską tolerancję na niepewność czy jakkolwiek to nazwać, ale też nie umiem sobie z tym poradzić. Może jest jakaś opcja, żeby o tym napisać, żeby może ta historia wystąpiła w podcaście któregoś razu? Ola”.

I tutaj muszę przyznać, że Ola idealnie się wstrzeliła w moment, kiedy rozważałam treść tego odcinka, ponieważ ten temat mi się też przewijał przez różne spotkania psychoterapeutyczne. Temat różnicy właśnie w możliwościach tak naprawdę budowania relacji, możliwościach też komunikacyjnych, możliwościach jeżeli chodzi o budowanie bliskości między mężczyznami i kobietami. Kobietom się wydaje, że z psiapsiółami to łatwo się dogadać – z kobietami łatwo stworzyć bliskość. Nawet jak coś nie gra, to da się to często wyjaśnić, a jak nie da się wyjaśnić, to sobie odpuszczamy daną relację. Natomiast jeśli chodzi o mężczyzn, to wiele kobiet myśli – ja też tak kiedyś zresztą myślałam – że to jest jakaś czarna magia. I wydawać by się mogło, że oni są jakimś osobnym bytem w ogóle z innej planety, więc trzeba mieć słownik i instrukcję obsługi, żeby się z nimi dogadać. I to jest temat, który też się przewinął na Instagramie w moich stories, bo była taka fajna dyskusja – i myślę, że ona jeszcze będzie się toczyć – na temat tego, co nam zrobiły chociażby książki, wielkie bestsellery w stylu „Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus”.

Sama kiedyś w to wierzyłam, a im bardziej w to wierzyłam, tym większy miałam lęk przed bliskością. To jakby znakomicie podtrzymywało unikowy styl przywiązania. I o tych swoich historiach opowiadam wam na Herohero. Być może komuś się to przyda. Zapraszam Was na herohero.co/pokojwglowie. Natomiast tutaj porozmawiamy o Was i będę mówiła raczej z punktu widzenia psycholożki i psychoterapeutki – jeszcze w trakcie szkolenia, ale jednak. Jesteśmy przygotowani do tego, żeby jakoś się komunikować ze sobą, wewnętrznie bardzo często – przygotowani książkowo, tak bardziej w racjonalnym myśleniu. Mamy to przestudiowane. Mamy tutaj ten szlak przetarty: co mi wolno, czego nie wolno, że mam prawo czuć różne rzeczy, że warto się zagłębić, co ja czuję i dlaczego tak czuję. Wiemy też, że mamy prawo komunikować różne rzeczy, ale właśnie… co się dzieje, kiedy spotykamy realnych ludzi? I jeszcze w dodatku bardzo często ludzi, którzy nie za bardzo rozumieją, o co nam chodzi w tym gadaniu o emocjach i naszej asertywności. I w dodatku jeszcze w gadaniu o jakichś może naszych oczekiwaniach -takich, które w ogóle nie pasują do patriarchatu.

Książka pt. „Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus” została sprzedana na całym świecie ponoć w 50 milionach egzemplarzy i została przetłumaczona na wiele języków. I dlaczego to był taki bestseller? Zastanówmy się. Ona podkreślała polaryzację – podział na kobiece i męskie. Ona jakby generowała tak naprawdę ogromne, silne przekonania na temat różnic w możliwościach emocjonalnych i komunikacyjnych kobiet i mężczyzn. A teraz myślę, że my wiemy, że to nie jest już prawda. To nie jest prawda. To nie jest tak, że są te różnice. Różnice są raczej międzyosobnicze, a nie jest tak, że jak jesteś facetem, to zawsze reagujesz tak, a jak jesteś kobietą, to zawsze reagujesz tak. W dodatku myślę, że często jeżeli nam nie za bardzo pasuje np. jestem kobietą, ale wydaje mi się, że moje reakcje są raczej męskie, to może to sprzyjać myśleniu, że coś ze mną chyba „nie halo”, że może muszę sobie coś przemyśleć na spokojnie, a potem gadać. Bo według tej książki kobiety gadają i szukają rozwiązań problemów, a mężczyźni szukają rozwiązań problemów, odsuwają się, nie mówią nic i dopiero potem wracają z rozwiązaniem. A nie wiem jak Wy, ja znam bardzo wiele konkretnych kobiet i znam też mężczyzn, którzy – bla, bla, bla – paplają i nic z tego nie wynika.