Zacznijmy jednak od tego, co to znaczy, że związek ma nam nie odbierać spokoju. Otóż chodzi tu o to, żeby odróżnić też, czy nasz brak spokoju wynika z tego, że my sami mamy coś do przepracowania – jakieś destrukcyjne schematy z przeszłości – czy może są nierozwiązywalne problemy w tej relacji. To już nawet nie musi być związek, co zresztą zaraz Wam przeczytam w jednej z wiadomości, które dostałam ostatnio, że może to być relacja z „eks”, ale nadal np. mieszkacie ze sobą. A co to znaczy nierozwiązywalne problemy? To znaczy, że ja pracuję nad sobą, pracuję nad moimi schematami, mam też informację zwrotną z psychoterapii, że idziemy naprzód – ja sama widzę, że też coraz lepiej się czuję – a druga osoba w związku obarcza mnie np. całą winą za swoje problemy, uważa, że nie będzie chodzić na żadne terapie, ponieważ to moja wina, albo że musi sobie sam/sama poradzić. W rezultacie ma skumulowanych mnóstwo tematów do pracy, ale też niewiele z nimi robi lub nic z nimi nie robi. I to są właśnie nierozwiązywalne problemy. Bo te nierozwiązywalne problemy to z jednej strony historia tego człowieka, z którą on się jeszcze nie uporał i sam przez to cierpi. To cierpienie wnosi w naszą relację. A w naszej relacji przecież też się dzieją różne rzeczy i powstają różne problemy do rozwiązania. Ale jeżeli jedna osoba ich nie rozwiązuje, to nie będziemy w stanie przez to przebrnąć. Nie może jeden człowiek ze związku rozwiązywać wszystkich wspólnych problemów, ponieważ to jest odpowiedzialność obu osób.

I po jakimś czasie trwania wśród tych nierozwiązywalnych problemów i zbierania jednego po drugim, tego się tak strasznie dużo kumuluje, że my już nawet nie wiemy właściwie, co jest okej, co nie jest okej. To tak jak ten syndrom gotującej się żaby. Ta żaba wskakuje do wody i temperatura wody się podnosi, a ona tego nie czuje. Dokładnie tak jest w tej relacji z nierozwiązywalnymi problemami, że my zaczynamy się tam gotować i dopiero prawdopodobnie, jak ktoś nas wyciągnie z tej wody, to będziemy czuć, jak tam było strasznie. Tak nawiasem mówiąc, to ponoć nie jest prawda z tymi żabami, że one nie wyskoczą, jak temperatura wody zacznie się robić dla nich niekomfortowa. Jest to tylko taka metafora psychologiczna, ale wcale nie bazująca na faktach, dotyczących żab. I trzymając się metafory psychologicznej, nie zgadzam się na coś bardzo złego, np. na przemoc psychiczną, fizyczną, ale zgadzam się na coś tylko trochę gorszego niż to, co było wcześniej. A potem jeszcze trochę gorszego i w pewnym momencie jestem w miejscu, którego nigdy świadomie bym nie wybrała. Przykładowo w relacji: partner zaczyna być trochę bardziej krytyczny. Potem coraz częściej podważa nasze decyzje. Później pojawia się kontrolowanie i krytyka. Zaczynamy rezygnować z własnych potrzeb, żeby uniknąć konfliktów. Coraz mniej spotykamy się ze znajomymi. Coraz bardziej dopasowujemy nasze życie do nierozwiązanych konfliktów. Tłumaczymy sobie, że przecież nie jest aż tak źle. Aż w końcu nasze życie wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś. I to jest właśnie konsekwencja nierozwiązywalnych problemów. I tu nie ma takiego wielkiego momentu, w którym można by śmiało powiedzieć: to jest nie do zaakceptowania. Wydarzyło się coś tak spektakularnego, że ja już teraz wiem i mam pewność, że ta relacja nie jest dla mnie. Po prostu następuje stopniowe pogarszanie się – sukcesywne, krok po kroku, miesiąc po miesiącu, rok po roku. Bardzo często właśnie to się ciągnie latami. Oczywiście może być w ten sam sposób z pracą, zmęczeniem, stanem zdrowia, finansami, jakimiś zachowaniami uzależniającymi czy przekraczaniem naszych granic.

Biorąc pod uwagę zniekształcenia, które dzieją się w naszych głowach, takie usprawiedliwianie i wygładzanie dramatyzmu sytuacji, to warto sobie zadać pytanie, nie „czy jest wystarczająco źle, żeby coś zmienić?”, tylko „gdybym zobaczyła/zobaczył swoje życie w tym miejscu pięć lat temu, czy uznałabym, że chcę tak żyć?”. I właśnie kiedy dzieją się rzeczy spektakularne, jak jakaś przemoc czy pobicie – przemoc fizyczna, bo psychiczna jest mniej spektakularna – my tego tak łatwo nie udowodnimy na zewnątrz. Natomiast często kluczowym momentem jest przemoc fizyczna – choć też nie dla wszystkich – to wtedy łatwiej jest zauważyć, że ta woda, w której jestem, już się gotuje i czas stąd wyskakiwać. Natomiast jak stopniowo się pogarsza – w niespektakularny sposób, w taki powiedzmy pseudozwyczajny, jest to codzienność, niby coraz gorsza, ale jednak codzienność – to wtedy możemy nie zauważyć, w jakiej my okropnej znaleźliśmy się sytuacji, dopóki ona np. nie ustanie.