Zatem Róża siedzi nieruchomo ze stłumioną dzikością w sercu. Dlatego wygląda na osowiałą, ale w jej głowie dzieją się w tym czasie miliony rzeczy, kotłują się dziesiątki emocji, przewijają się tysiące myśli, pomysłów, co zrobić, czego nie robić. Po prostu jest jej aż gorąco. Niby siedzi w bezruchu, ale jest jej gorąco z powodu tego, co się dzieje w jej wnętrzu. Serce bije szybko. Oddech jest przyspieszony. Być może to dzikość w sercu domaga się uwolnienia. Swoją drogą, Mariusz też wcale nie zachowuje się naturalnie i tam żadnej dzikości w sercu nie widać. Nikt nie jest na tyle zamknięty, żeby się zamknąć w kiblu, zamiast iść w góry, prawda? Nikt o zdrowym rozsądku i postępujący w zgodzie ze swą naturą. Czyli to ani rozsądek, ani natura. Albo, inaczej mówiąc, ani rozsądek, ani dzikość w jego sercu. Zostawmy jednak przyczyny, dlaczego Mariusz tak się zachowuje. Tutaj ja bym też widziała w dużej mierze jako przyczynę patriarchat, ale właśnie, tak jak mówię, zostawmy to teraz. Skoncentrujmy się na Róży.

Więc wracamy na ten randomowy dwutysięcznik, z którego obserwujemy sobie sytuację przez lunetę. I widzimy tę Różę. Nie widzimy w niej żadnej dzikości. Widzimy, że jest osowiała i jakby zastygła. Jest nieruchoma. Zastanów się, co my jej z tego dwutysięcznika możemy przekazać. Co my jej możemy powiedzieć? Może podsuńmy ten pomysł, żeby uwolniła swoją dzikość w sercu. Bo to, co teraz robi, nie ma nic wspólnego z nią i z jej prawdziwą naturą.
– Hej Różo! Różo, uwolnij swoją dzikość w sercu. Halo, halo! Hop, hop! Masz wolność. Możesz iść w góry, choćby i w tym momencie, więc po co tam siedzisz pod tym kiblem?
I wyobraźmy sobie, że Róża to usłyszała – dotarły do niej te przekazy z randomowego dwutysięcznika w Tatrach. I oczywiście łepetyna zaczęła pracować jeszcze bardziej. Już pracowała na ogromnych obrotach i jeszcze doszły teraz nowe informacje. Nowe informacje do przeanalizowania.

Kurde, dzikość w sercu. Przecież ja mam dzikość w sercu. Zawsze miałam dzikość w sercu. Jak byłam mała i nosiłam różowe ubrania, to one zawsze były brudne, ponieważ chodziłam w nich po drzewach. A teraz tak siedzę nieruchomo i czekam na jakiegoś rozlazłego typa, który sam nie wie, czego chce. I ten cały żal, który w niej był, zaczął maleć. Cały smutek, który czuła z powodu tego, że myślała sobie, że nie zasługuje na miłość, zaczął maleć i ustępować miejsca złości, a nawet wręcz wk***owi. Wstała. Już nie wygląda na osowiałą. Zaczęła chodzić w kółko, zerkając co jakiś czas na ten kibel, w którym siedział Mariusz. Chodziła coraz szybciej, ale nadal w kółko. Cały czas w kółko. Mijała ciągle inne osoby. Otaczała swoim chodem mały placyk przy toi toiach, z ustawionymi drewnianymi stołami, na których można było zjeść kanapki. I tak chodziła, i chodziła. I zerkała na tego toi toia. Tych toi toiów było tam kilka, ale zerkała na ten konkretny. I w pewnym momencie to, co zaczęło się dziać, było już nie do zatrzymania. Jak nie nabrała rozpędu, jak nie przyp***doliła w ten kibel. Toi toi zaskrzypiał i z wielkim łomotem się wywalił. Róża w szoku, co sama zrobiła. Wszyscy ludzie dookoła zszokowani. Natomiast po trzech sekundach ich szok ustąpił i zaczęli bić jej brawo. Mariusz w środku jeszcze długo nie mógł pokonać szoku.

Gdyby w tym momencie spojrzeć na nią przez lunetę z randomowego dwutysięcznika, to w ogóle na osowiałą nie wyglądała. Patrzyła na ten przewrócony toi toi – trochę połamany, jako symbol rewolucji w jej życiu. To był symbol uwolnienia się od zasługiwania na miłość, od czekania na kogoś, kto nie ma dla niej ani czasu, ani uwagi. Nigdy więcej. Wiedziała też, że jeżeli teraz ruszy w góry, to już nigdy pod tego toi toia nie wróci. Jeżeli ruszy w te góry, to spotka tam mnóstwo ludzi. I wcale nie księcia, który uratuje ją z tej strasznej sytuacji, który uratuje ją przed Mariuszem. O nie, nie, nie. Nie o to chodzi w życiu kobiety, żeby być chcianą przez jakiegoś księcia. Ona ruszy w te góry i spotka ludzi. I będzie mogła poznawać ich i z częścią z nich tworzyć sieć wsparcia, sieć przyjaźni. Bo Róży najbardziej potrzebna jest sieć, a nie jakiś książę. A na księcia jeszcze przyjdzie czas.

Im słabiej działa Twoja sieć wsparcia, tym prawdopodobnie bardziej będziesz skłonna wejść w toksyczne relacje z Mariuszami. A jak dobrze swoją sieć wsparcia rozwiniesz i zadbasz o nią, o różne przyjaźnie, kobiece przyjaźnie, bo, uwaga, kobiety z natury wcale ze sobą nie konkurują, jak to w „Kopciuszku” nam powiedziano, więc jeżeli ta Twoja sieć wsparcia dobrze działa, to już nie pozwolisz byle komu burzyć Twego życiowego spokoju i dobrostanu. Wtedy miłość, której szukasz, to będzie ta, która ma Ci dać spokój, a nie taka, która wygeneruje rozpierduchę w Twoim życiu.