Teraz popatrzmy na kilka takich krótkich historii. Pierwszy scenariusz. Marta zawsze zgadza się na wybór restauracji przez partnera, choć woli inne miejsce. Na początku wydaje się to spokojne i wygodne. Jednak po kilku miesiącach Marta wewnątrz czuje, że jej potrzeby są ignorowane. Narasta w niej frustracja. A partner może myśleć, że jest super, bo przecież oboje mają ten sam gust. Efekt i przyczyna jednocześnie – brak komunikacji i autentyczności. Czyli brak komunikacji i autentyczności prowadzi do jeszcze większego braku komunikacji i jeszcze większego braku autentyczności.

Druga historia. Tomek zawsze zgadza się na większe, może nawet nielimitowane, wydatki na hobby partnerki. Z jego punktu widzenia to jest studnia bez dna. On wolałby oszczędzać, bo mają przed sobą chociażby zakup jakiejś nieruchomości. Brak kłótni i brak w ogóle jakiegokolwiek sprzeciwu z jego strony daje pozór harmonii. Tomek czuje się natomiast nieważny. Czuje się ignorowany. Partnerka nie uczy się kompromisu. Tomek też nie uczy się kompromisu. Z czasem może pojawić się poczucie nierówności i żal, który w końcu wybuchnie w niekontrolowany sposób.

Kolejna historia o Kasi, ale to nie ja jestem tą Kasią. Kasia bierze na siebie większość prac domowych. Ogarnia po prostu odpowiedzialność za gospodarstwo domowe, bo nie chce sprzeczać się z partnerem, który sam z siebie tej odpowiedzialności nie podejmuje. Związek wygląda spokojnie, bo nie ma kłótni o obowiązki. Kasia jest styrana czyszczeniem kibli, zmywaniem garów i targaniem zakupów. Kasia czuje się przeciążona i niedoceniona. Natomiast jej partner przyzwyczaja się do tej dynamiki i nie zauważa nierównowagi. Jest mu wygodnie i komfortowo. Spokój jest jedynie pozorny, bo Kasia czuje się jak niewolniczka i cierpi. Ale pewnie też myśli, że kobiety tak muszą i że nie powinna cierpieć, bo to źle o niej świadczy jako o kobiecie. Powinna czuć się radosna, gdy może kolejny raz – znowu jako jedyna osoba w domu -przystąpić do czyszczenia kibla albo po raz 315. w roku zorganizować obiad dla całej rodziny.

Wyrażanie emocji – kolejna historia. Michał nigdy nie mówi, że coś go boli lub denerwuje, bo chce uniknąć konfliktu. On po prostu się nie skarży i nie chce być mięczakiem, bo tylko mięczaki się skarżą, że coś ich boli. „Prawdziwy mężczyzna” zaciska zęby i ignoruje ból duszy czy ból dupy. Co się dzieje w rezultacie? Partnerka myśli: „uuu, to jest silny facet, a w ogóle to wszystko jest w porządku, bo Michał jest taki spokojny, taki stonowany, taki opanowany, chłodny, zawsze racjonalny”. Michał natomiast tłumi emocje, co prowadzi do narastającego stresu i wybuchów w najmniej oczekiwanych momentach. Michał ma też problemy żołądkowe, wynikające ze stresu – permanentnego stresu zresztą. Michał nie skarży się na ból. W rezultacie przewlekle choruje i na to też stara się nie skarżyć. Przez to jeszcze bardziej przewlekle choruje. Michał stara się być tak strasznie silny, że w rezultacie nie może uczestniczyć w różnych istotnych wydarzeniach życia rodzinnego. Tak bardzo stara się być silny, że aż staje się słaby. Nawiasem mówiąc, jest to uniwersalna zasada, która dotyczy nas wszystkich – gdy za bardzo staramy się być silni ponad nasze siły, stajemy się słabi i podcina nam to skrzydła.

Ale podsumowując te wszystkie historie, jedna z osób w każdej z par była uległa, milcząca, dbająca o spokój, ale taki spokój w cudzysłowie, bo tak naprawdę to pozorny spokój. Pozamiatane pod dywan ważne tematy, ważne sprawy i ważne emocje. Widzimy zatem, że to nie jest droga do spokoju. Milczenie i tłumienie nie jest drogą do spokoju. Co zatem jest drogą do spokoju? Można by sobie zadać takie pytanie. Co ciekawe, ja bym powiedziała, że spokój to nie brak konfliktów. Nie postawiłabym tutaj znaku równości, dlatego że przy takiej intensywnej relacji dwóch osób, gdzie te osoby bardzo często mają okazję do konfliktu potrzeb, konfliktu interesów, nie da się uniknąć sporów, czyli właśnie tych konfliktów. Tylko że my nie mamy tego zamiatać pod dywan. Nie mamy tego tłumić, tylko mamy być świadomi. To jest pierwszy „level”. Świadomi tego, co się w nas dzieje. Świadomi tego, co czujemy. Świadomi tego, czego potrzebujemy. W rezultacie też świadomi tego, czego oczekujemy od relacji i od drugiej osoby. I jak już jesteśmy tacy bardzo świadomi, to mamy też po prostu komunikować różne rzeczy i słuchać tego, co mówi druga strona. Czyli rozmawiać.

I spokój wynika z rozmów i wynalezionych rozwiązań. Czasem to wynajdywanie rozwiązań może trwać długo. Może to wiązać się z testowaniem różnych opcji. Natomiast samopoczucie, że jesteśmy w procesie, szukamy, staramy się oboje, daje dużą dawkę spokoju w konflikcie. Daje poczucie bezpieczeństwa w konflikcie. Daje poczucie, że jesteśmy w tym razem. Bo myślę, że w konfliktach najgorsze jest to, kiedy którakolwiek z osób ma poczucie, że „ogarnij sobie to sama” czy „ogarnij sobie to sam”.
– Co mnie to obchodzi? To Twoja sprawa. Masz z tym problem, to Ty to ogarnij. Na przykład przeszkadza Ci, że wszystko konsultuję z moimi kumplami, zanim pogadam z Tobą? Ogarnij swoje emocje. Jesteś zazdrosna, bo nie masz takich znajomych jak ja. Jesteś rozhisteryzowaną wariatką. Ogarnij swoją zazdrość. Co mnie to obchodzi?
I Ty wtedy, słysząc to, zaczynasz milczeć. Czy następuje spokój? Może tak Ci się wydawać, ale to co wtedy następuje, moim zdaniem, w ogóle nie przypomina spokoju.