W poprzednim odcinku mówiłam o tym, że idealny Albert nie istnieje. Ale w takim razie właściwie jak rozpoznać Alberta? Bo jeśli on ma mieć coś w sobie z Mariusza, jeżeli Mariusz – Albert to jest spektrum i ten właściwy człowiek będzie się znajdował gdzieś pomiędzy, bardziej pewnie w stronę Alberta niż Mariusza, to jak go w ogóle rozpoznać? Po czym rozpoznać? Czy to jest okej, czy to nie jest okej? Ta relacja, ten człowiek. Przecież możemy spotkać „mariuszowatego” Alberta albo „albertowatego” Mariusza. I często jest niestety tak, że jak już sobie odkręcimy tę wizję wspaniałości, tę całą idealizację Mariusza, czyli tego faceta, który jest taki narcystyczny, ale właściwie to mu tak naprawdę nie zależy, który sprawia wrażenie super ciekawego, ale potem to się okazuje, że właściwie to nic nie wnosi w nasze życie, a może nawet tak naprawdę on i w swoje własne życie nic nie wnosi, tylko po prostu wspaniale zarządza wizerunkiem i to jest jego jedyny talent, i na niczym innym się nie koncentruje, a to zarządzanie wizerunkiem jest raczej słabo prorelacyjne i prozwiązkowe, bo na zarządzaniu wizerunkiem nic takiego długodystansowego nie zbudujemy, prawda? Możemy sobie zbudować relacje zawodowe, ale nie bliskie związki. No właśnie, więc kiedy już odkręcimy tę całą idealizację Mariusza i zorientujemy się, że tak naprawdę to szukamy Alberta, czyli kogoś takiego dojrzałego, otwartego na rozmowę, na rozwiązywanie problemów, mającego odwagę nazywać problemy, żeby je potem rozwiązać, szukającego przyczyn, a nie winnych, pozwalającego sobie przyznać się pewnie też do tego, że „coś schrzaniłem i może mógłbym to zmienić, spróbować, podjąć działania”, co jest wielką odwagą. I kiedy już zrozumiemy, że on nie jest nudny, że jeśli jest nienarcystyczny, to nie znaczy, że jest nudny, to może być tak, że my się zafiksujemy na tym Albercie i jego z kolei zaczniemy idealizować. Zaczniemy szukać idealnego Alberta.

Mówiłam w poprzednim odcinku, że idealny Albert nie istnieje, a dzisiaj chciałabym to jeszcze bardziej rozwinąć. Tym razem jednak chciałabym iść w tym kierunku, żeby się nie koncentrować stricte na tym, jaki on jest. Bo to nie jest ważne w sumie, jaki on jest. To nie jest ważne, jakie ma cechy. To nie jest ważne, jakich cech nie ma. Bardziej ważne jest, co robi i czego nie robi, ale tak naprawdę jest coś jeszcze ważniejszego. Jeszcze głębszy level takiego zbioru informacji, które mają dla nas znaczenie i które naprawdę świadczą dużo o danej relacji. Otóż to, czy ktoś jest fajny, czy jest niefajny, nie ma znaczenia, jeżeli ta osoba nic nie wnosi w nasze życie. Więc właściwie najważniejsze jest to, co on wnosi w nasze życie. I właśnie, jeśli wnosi coś dobrego, jeżeli jest Ci lepiej w tej relacji niż wtedy, kiedy jesteś singielką, no to pewnie jest okej. Warto dać szansę. Warto dbać o tę relację i próbować rozwiązywać problemy. Ale nie fiksujmy się też na jednym punkcie, bo wszystkie relacje ewoluują i nawet jeśli przez miesiąc Ci było w danej relacji lepiej niż wtedy, kiedy byłaś singielką, to przecież to się może skiepścić po trzech miesiącach. Więc warto mieć wgląd w siebie i też ufać temu, co czujesz. Ufać sygnałom z ciała. Ufać temu, czy jesteś napięta, czy raczej rozluźniona.

I teraz, jeśli masz do czynienia z Albertem, to będziesz w relacji czuła się dobrze – spokojna i bezpieczna. Jeżeli masz do czynienia z Mariuszem, to pewnie będziesz czuć emocjonalny rollercoaster, pewnie te motyle w brzuchu, czyli właściwie też mnóstwo niepewności pomieszanej z ekscytacją. Ale jeżeli jeszcze jest to bardziej mariuszowy Mariusz – taki skrajny – to w dodatku pewnie będziesz się czuła beznadziejnie, będziesz czuła dużo złości, nienawiści może do jakichś innych kobiet, które Ci zagrażają w tej relacji, nienawiści do samej siebie, złości na siebie, pogardy do siebie, zazdrości o niego. Taka relacja wydobywa z nas to, co najgorsze. I zauważ, że to, jak my się możemy czuć w relacji, też tak naprawdę jest spektrum. Bo my z „mariuszowym” Mariuszem będziemy się czuć beznadziejnie, tak jak przed chwilą to opisałam. Natomiast z „albertowym” Albertem będziemy się czuć idealnie, co jest niemożliwe. Do tego nie dążymy. Natomiast po prostu ze zwykłym Albertem pewnie będziemy czuć spokój. Czasami się może posprzeczamy, ale ogólnie to będziemy czuć spokój. Będzie on ponad tym. Bo sprzeczka, złość tutaj nie będzie kolidowała z miłością. Złość nie będzie zagrożeniem, że ta relacja się rozleci.

I zobacz, że Ty prawdopodobnie w tych relacjach z Mariuszami zawsze byłaś zafiksowana na tym, jaki on jest. Bo Mariusz zazwyczaj jest szarmancki, przystojny, robi dobre wrażenie na ludziach, potrafi mówić tak, że to zachwyca wiele osób albo przynajmniej ludzie uznają, że to jest fajny koleś. Ale nawet taki najbardziej idealny Mariusz – taki najbardziej, najbardziej idealny – zauważ, że totalnie nie ma znaczenia, jeżeli on nic dobrego w Twoje życie nie wnosi. No nie? To nie musi być tak, że on wnosi coś złego. Jeżeli nie wnosi czegoś dobrego w Twoje życie, to weź to pod uwagę. Bo liczy się to, co ktoś robi oraz to, czego nie robi. Więc jeżeli spotkałaś najprzystojniejszego faceta na świecie, który jest otoczony wianuszkiem kobiet i lubiany przez wszystkich, ale nic dobrego nie wnosi w Twoje życie, to naprawdę ten człowiek nie ma znaczenia. To nie ma znaczenia, że on jest przystojny i lubiany.