Przekonanie „muszę sobie radzić sama”, to jest taka nasza zasada życiowa, bardzo często niepisana. To jest przekonanie pośredniczące, patrząc przez pryzmat terapii poznawczo-behawioralnej. Pośredniczące przekonanie, czyli właśnie zasada, według której żyjemy. Z tymi przekonaniami pośredniczącymi często jest tak, że racjonalnie nawet nie zgadzamy się z nimi. Uważamy, że to jest głupie, bez sensu i nie chcemy tak funkcjonować. Coś jednak sprawia, że naszych wyborów dokonujemy nadal w zgodzie z tymi przekonaniami. Można wtedy powiedzieć, że głębokiej wiary w dane przekonanie jeszcze się nie pozbyliśmy i że może nie przeanalizowaliśmy wszystkich aspektów, wiążących się z wpływem danego przekonania na nasze życie.

I tak jest właśnie z przekonaniem „muszę sobie radzić sama”. To nam się kojarzy z proszeniem o pomoc. I kiedy już się nauczymy i damy sobie prawo prosić o pomoc, wydaje nam się, że już po sprawie – to przekonanie jest już przeszłością i nie ma ono więcej wpływu na nasze życie. Jednak często okazuje się, że ma – i to większy niż dostrzegamy. Ponieważ bardzo głęboka wiara w to, że „muszę sobie radzić sama”, wpływa na jakość naszych relacji i na to, jakimi ludźmi się otaczamy. Jeżeli wierzę bardzo głęboko, że muszę sobie radzić sama, to z lekkością będę się otaczać ludźmi, na których nie można liczyć, ponieważ przecież i tak sobie muszę radzić sama. Nawet nie sprawdzam, czy na kogoś można liczyć. Nie weryfikuję relacji. Domyślnie muszę sobie radzić sama.

Jeśli w głębi wierzysz, że musisz sobie radzić sama, to można by powiedzieć, że Twoja podświadomość jakby przyciąga osoby, które nie są dla Ciebie dostępne lub które w ogóle dla nikogo nie są dostępne emocjonalnie oraz takie osoby, na których nie można polegać. Nieświadomie potwierdzasz swoje przekonanie „i tak muszę sama”, więc wybierasz kogoś, kto w relacji nie będzie dawał wsparcia ani bliskości. I wszystko się zgadza. Wszystko jest w jak największym porządku, który oczywiście jest dla Ciebie trudny, stresujący, generujący pewnie mnóstwo smutku, złości, poczucia osamotnienia. Ale z pozoru się wydaje, że wszystko jest tak, jak ma być. Dokładnie tak, jak było całe Twoje życie. Być może zawsze miałaś poczucie, że musisz sobie radzić sama, więc teraz, wchodząc w relację z np. Mariuszem, nadal musisz sobie radzić sama i „wszystko się zgadza”, prawda? „Jest okej”.

Wtedy też nie zadajesz sobie w swojej głowie pytań. Czy ja w ogóle mogę na niego liczyć? Czy on naprawdę wspiera mnie w trudnych sytuacjach? Bo domyślnie nie masz co na niego liczyć i nie masz co oczekiwać wsparcia w trudnych sytuacjach. Nawet jeśli partner ma potencjał, by być wspierający, Twoje przekonanie powoduje dystans i nie pozwala mu się wykazać. On prawdopodobnie o wielu Twoich problemach nawet nie wie. W efekcie w relacjach pojawia się taki wzorzec, że Ty sobie radzisz sama, a on się nie angażuje – właściwie nawet nie ma szans się zaangażować. I Twoje przekonanie zostaje udowodnione i wzmocnione. To tworzy błędne koło, które trudno przerwać, dopóki przekonanie nie zostanie przepracowane.

I powiedzmy sobie szczerze, że sama chęć stworzenia relacji to za mało. Nawet miłość to za mało. Trzeba świadomie weryfikować partnera. Nie wymyślać jakichś sztucznych testów i nie oszukiwać, żeby sprawdzić, jak zareaguje. Na przykład: nie udawać, że ktoś z Tobą się umówił na randkę, żeby sprawdzić, czy on będzie zazdrosny, bo takie manipulowanie czyimiś emocjami to jest świństwo. Weryfikowanie partnera polega na tym, że mówisz mu o czymś, co jest dla Ciebie ważne i trudne, i sprawdzasz po prostu, czy jego reakcja będzie dla Ciebie wspierająca, będzie deprecjonująca, dobijająca, czy może nie będzie żadnej reakcji, co w sumie też może być deprecjonujące. Deprecjonujące, czyli sprawiające, że w rezultacie całej sytuacji czujesz się po prostu nieważna.

O tym weryfikowaniu na wstępie pisałam w moim e-booku „Jak się pochopnie nie zaangażować”. Myślę, że jest to jedna z podstawowych rzeczy, które warto zrobić już na samym początku relacji – po prostu sprawdzać, czy możemy na drugą osobę liczyć. A nie tylko się dopasowywać, spotykać w sztucznych sytuacjach, jak na pogawędkę w kawiarni, bo nikt tak przecież nie żyje na co dzień. Warto sprawdzać w realnych sytuacjach – w akcji, a nie statycznie, robiąc razem to, do czego jest Ci potrzebny drugi człowiek, co wolisz robić z kimś, a nie solo. Ale że ostatnio głównym przedmiotem – czy może podmiotem – zainteresowania tego podcastu nie jest Mariusz i toksyczne relacje, tylko Albert i to, jak stworzyć fajną, partnerską relację, to może skupmy się na tym, jak przekonanie, że „muszę sobie radzić sama” może sprawiać, że sabotujemy dobrą relację i co z tym zrobić.