Lubię ujmować różne psychologiczne sprawy w sposób taki jak najbardziej konkretny, obrazowy, wręcz techniczny. Lubię robić takie schematy z tematu emocji. I dzisiaj spróbujemy tak właśnie sobie poukładać proces poznawania Mariusza i Alberta, a także proces tego, kiedy on stopniowo przekonuje się co do tego, że Tobie na nim zależy. Jak to wygląda? Jak to przebiega? I co po czym następuje? Na początku nie znamy człowieka, prawda? Stykamy się z kimś pierwszy raz i jeszcze nie wiadomo, czy to jest Mariusz, czy Albert. I kiedy dwie osoby się poznają, to dochodzi między nimi do interakcji – do rozmów, do sytuacji, do spotkań, znowu do rozmów, ponownych sytuacji, ponownych spotkań. I tak się to jakoś kręci. Każde zetknięcie najczęściej sprawia – albo przynajmniej powinno sprawiać, że wiemy o tym człowieku coraz więcej. Bo zadaliśmy mu więcej pytań. Bo więcej o sobie opowiedział. Bardziej znamy jego historię. Odkrywamy tę jego historię coraz bardziej lub on ją odsłania przed nami. Więc tak jakby kopiemy. To można porównać do kopania. Kopie w takim plażowym piasku coraz głębiej.

Wyobraźmy sobie, że łopatką na plaży kopiemy dołek. I na początku może ten piach jest taki dosyć twardy i ciężki, ale jeśli mamy akurat do czynienia z Albertem, czyli kimś, kto jest otwarty na bliskość, to z biegiem czasu kopać będzie coraz łatwiej. Ponieważ w zdrowym stylu przywiązania i w zdrowych relacjach, w zdrowej bliskości, im bardziej kogoś znamy i ta osoba nas nie zawodzi, to tym bardziej jej ufamy i tym bardziej jesteśmy też podatni na wpływ ze strony tej drugiej osoby. Czyli Albert będzie coraz bardziej podatny na Twój wpływ w takim znaczeniu, że jak coś mówisz, jak zadasz mu pytanie, zarzucisz jakąś „rozkminę”, to prawdopodobnie dasz mu do myślenia. On będzie się zastanawiał. Być może coś przedefiniuje. Może coś odkryje. Po prostu będziesz miała poczucie, że jak odbijasz piłkę, to ona nie znika, tylko tam po drugiej stronie zachodzi jakiś proces. Potem on tę piłkę odbija do Ciebie i jakiś proces zachodzi w Tobie. I taki sam wpływ on ma na Ciebie, jak Ty na niego – jest równowaga. Ty się zastanawiasz nad tym, co mówi on, zapamiętujesz to, co on mówi, a on zapamiętuje, co mówisz Ty i sobie to rozkminia i układa. Poznaje Ciebie, a pewnie przy okazji poznaje też samego siebie. Poznajecie się nawzajem. Jest równowaga. Jest spokój. Jest w tym prawdziwy dialog. I im bardziej się znacie, tym łatwiej jest wtedy rozmawiać. Tym łatwiej jest zaufać drugiej osobie, jeszcze głębiej wchodzić w tę relację i pogłębiać też więź, która Was łączy.

A jak jest w przypadku Mariusza, czyli kogoś, kto jest zamknięty na bliskość, kto bliskości się boi, kto chciałby ją nawiązać, ale jednak zawsze przed nią ucieka, kiedy już zaistnieje zagrożenie bliskością? Otóż z Mariuszem jest inaczej. Tam kopiesz w tym piachu i docierasz po prostu do takiej betonowej ściany. Do betonu, którego nie możesz rozkruszyć łopatą. Nie możesz nic z tym zrobić. Nie masz już wpływu. Nie dokopiesz się nigdzie więcej. Możesz uderzać łopatą o tę betonową ścianę, a w sumie to podłogę, tak naprawdę, zagrzebaną pod piaskiem. Możesz uderzać łopatą, ale pewnie szybciej ta łopata Ci się połamie, niż rozbijesz beton. Jeśli chodzi o Mariusza, to tutaj zazwyczaj zachodzi taki proces, że im bardziej Ty jemu dajesz poczucie, że Ci zależy, to on zamiast bardziej Ci ufać, to ufa coraz mniej. Stajesz się dla niego zagrożeniem. Im bardziej Tobie zależy, im bardziej jesteś oddana tej relacji, im bardziej jesteś autentyczna, im bardziej masz takie intencje pro w budowaniu czegoś wspólnie i planowaniu przyszłości, on tym bardziej będzie się zamykał i uciekał przed Tobą. I to jest właśnie ten beton, z którym się zderzysz.

Ile tradycyjnie trwa dokopywanie się do betonu u Mariusza? Otóż myślę, że klasyka to są jakieś dwa-trzy miesiące. Dlatego zawsze powtarzam: daj sobie dwa-trzy miesiące, zanim naprawdę wyciągniesz wnioski na temat człowieka, bo przez dwa-trzy miesiące można fantastycznie zarządzać wizerunkiem, można wykreować się na refleksyjnego faceta pełnego „rozkmin”, otwartego na Twój wpływ, otwartego na Twoje pytania, na zastanawianie się nad odpowiedziami na Twoje pytania – takiego, z którym mogłabyś prowadzić prawdziwy dialog, taki jaki prowadzisz z Albertem. Tylko że u niego to jest zarządzanie wizerunkiem. On tak naprawdę nad tym za bardzo się nie zastanawia, bo do niego to nie dociera tak, jak Tobie się wydaje, że dociera. To wszystko zderza się z tym betonem zagrzebanym pod piaskiem. A czym jest ten beton? Jego lękiem. Jego lękiem przed bliskością. Jego lękiem przed tym, że straci kontrolę, Ty nim zawładniesz, nic już nie będzie miał do powiedzenia w swoim życiu i będzie już tylko czuł się źle. I jego lękiem przed tym, że będzie musiał na co dzień w prywatnym życiu, gdybyście zamieszkali razem, zarządzać wizerunkiem. Oczywiście są też tacy Mariusze, którzy zamieszkują z kimś i nadal zarządzają wizerunkiem. I męczą się strasznie. Czują się jakby byli codziennie grillowani. Gdzieś tam uciekają w inne relacje i w potajemne życie. Ale myślę, że większość jednak pokaże ten swój mur w ciągu dwóch-trzech miesięcy. Zauważcie też, że z tego by wynikało, że nie jesteś w stanie najczęściej już na samiutkim początku rozpoznać, czy masz do czynienia z Albertem, czy z Mariuszem. Chyba że już na wstępie wyjdzie jakaś czerwona flaga w postaci braku szacunku do Ciebie albo do kogokolwiek, to wiadomo wtedy, że to nie jest Albert. Ponieważ jeżeli ktoś nie szanuje choćby jednej osoby, to ma gotowość do nieszanowania także Ciebie, gdyby nadarzyła się ku temu okazja, np. jakiś konflikt.