Zacznijmy od tego, skąd wziął się pomysł na to, że mężczyzna płaci. Otóż pewnie wszystkim wiadomo, że kobiety – jeszcze właściwie do niedawna – nie miały zbyt wielu praw i były jakby własnością mężczyzn. Najpierw były własnością swego ojca, a potem były własnością swego męża. Były tak jakby sprzedawane jednemu przez drugiego. Kobiety nie miały praw wyborczych, nie miały praw majątkowych, nie mogły pracować, nie mogły mieć kont bankowych. Więc facet był od pieniędzy. Był sztywny podział na to, kto zarabiał i dysponował pieniędzmi w domu i na to, kto ogarniał dom i całą resztę. Po prostu inaczej za bardzo się nie dało, bo tak było skonstruowane prawo. Kobieta była finansowo zależna od mężczyzny, więc tutaj wydaje się być adekwatnym, że mężczyzna płaci. Skoro to jest jego sztywno narzucona społecznie rola, to właściwie musi. Prawda? My, ludzie, przez wiele lat, my byliśmy wciśnięci sztywno w patriarchalne zasady, gdzie wszyscy coś tam musieli. Kobieta za to musiała urodzić dzieci i musiała uprawiać seks, bo miała obowiązek małżeński. Mężczyzna też. Na początku XX wieku zaczęło się randkowanie na mieście. Wcześniej raczej nie było restauracji, kin. Pojawiło się to na początku XX wieku. Najpierw te pierwsze spotkania odbywały się po prostu w domach rodzinnych. Kawaler odwiedzał pannę i tam się z nią zapoznawał, czyli właściwie to jej rodzice płacili za tą wizytkę. Natomiast potem przeniosło się to na miejskie ulice i różne inne miejscówki, gdzie oczywiście kapitalistycznie trzeba było za wszystko zapłacić, żeby z tego skorzystać. Na początku XX wieku kobiety nadal, ogólnie rzecz biorąc, zarabiały mniej niż mężczyźni, o ile w ogóle zarabiały. Nadal miały mniejsze prawa, więc tutaj nadal adekwatnym do tych czasów – w dodatku kapitalistycznych i patriarchalnych czasów – był wymóg, że to mężczyzna musi zapłacić, ponieważ typowo mężczyzna miał większe zdolności finansowe.

Co w takim razie kobieta wnosiła na tę pierwszą randkę na mieście na początku XX wieku? Otóż ona wnosiła swój wygląd, czyli tak naprawdę przynosiła tam swoje ciało. Miała wyglądać, pachnieć, zachwycać. Nadal on przynosił pieniądze, ona przynosiła swoje ciało, tak jak to było wcześniej. Tylko że wcześniej zasada raczej nie dotyczyła pierwszego spotkania, tylko całego małżeństwa. Natomiast tutaj już mamy tę zasadę wdrażaną od pierwszej randki. I ja oczywiście – pewnie już wiecie z tego podcastu – nie znoszę patriarchatu. Uważam, że on wymusza na ludziach robienie różnych rzeczy, których wcale nie chcą. Wciska sztucznie w rolę i nie pozwala być sobą. I dokładnie tak jest z tym „muszę”, że ktoś musi zapłacić, ktoś musi wyglądać. Tylko myślę, że problem jest w tym, że kobiety bardzo aktywnie uwalniają się – albo przynajmniej próbują się uwalniać – od tego obowiązku ofiarowywania komuś swego wyglądu. A już tym bardziej ofiarowywania komuś swego ciała, jednocześnie oczekując nadal od facetów, że będą płacić na randkach. Czyli my kobiety nie chcemy być wciśnięte w sztywne, patriarchalne zasady. Chcemy się uwolnić od tego, co nam patriarchat nakazuje, czyli przymusowego rodzenia dzieci, przymusowego ogarniania domu jako gospodyni, niepracowania, nieposiadania własnych pieniędzy i bycia uległą. Natomiast od mężczyzny oczekujemy, że on nadal patriarchalnie będzie wnosił pieniądze do tej relacji i pokaże to już przy pierwszym spotkaniu. Trochę niesprawiedliwe, moim zdaniem. Bo partnerstwa nie buduje się na tym, że ktoś coś musi.

Ale to nie jest ostatnie moje słowo. Ja na razie mówię o wątku patriarchalnym. To nie jest koniec tematu płacenia na pierwszej randce, bo ugryziemy to potem jeszcze od innej strony. Więc patriarchalnie raczej dążyłabym do partnerstwa. I to już od samego początku – od pierwszego spotkania. Jeżeli chcemy partnerskiego związku, to chciejmy partnerstwa również na każdym spotkaniu, które nam się przytrafia. Wiadomo, że można ratować np. finansowo drugą osobę, kiedy ona wpadnie w tarapaty. Ale tak, że jedna osoba z założenia ma wnosić finansowo więcej niż druga, bo jest płci męskiej, jest przecież podtrzymywaniem patriarchatu. Wtedy by wynikało, że kobieta musi urodzić dzieci i musi jeszcze inne rzeczy. Czyli ten tradycyjny, patriarchalny podział to by była taka subskrypcja wykupywana przez mężczyznę na ciało kobiety. Na pierwszym spotkaniu on wykupywał próbny czas – powiedzmy próbny miesiąc subskrypcji. Sprawdzał, co dostanie w zamian. I małżeństwo już było taką stałą umową subskrypcyjną, gdzie ona w dodatku ofiarowywała mu swoje ciało na wyłączność. I ta umowa była też bardzo niesprawiedliwa, bo w razie czego on dawał pieniądze, więc pieniądze są odnawialne, a ciało ma się tylko jedno. Można zostawić te pieniądze, które nawet już się dało, zwiać i sobie odtworzyć je, natomiast ciała jednak nie zostawimy, jak chcemy się ulotnić z danej relacji, bo jest ona przykładowo niebezpieczna czy zagrażająca. Musimy z ciałem uciec, co już jest trochę trudniejsze. To daje trochę mniej możliwości. Mało tego, na rynku matrymonialnym – co jest kolejną kapitalistyczną nazwą, bo myślę, że tutaj mamy bardzo dużo elementów patriarchatu zbudowanych przez kapitalizm – kobieta, która uciekła z takiej umowy subskrypcyjnej, czyli małżeńskiej, i zabrała swoje ciało, można powiedzieć (ja bym tego nie powiedziała oczywiście) jest zużyta. Tak mówią faceci, tacy skrajnie patriarchalni, że kobieta jest zużyta, jej ciało jest zużyte. Zobaczcie, jakiego my języka używamy. Takie określenia, jak: posiadł ją, wziął ją – czyli właśnie zasubskrybował. Idąc tym tropem, ja bym nie chciała być przez nikogo subskrybowana, więc myślę, że oczekiwanie jakichś przejawów chęci subskrypcji na pierwszej randce jest jednocześnie – być może gdzieś tam w tle głowy – oczekiwaniem, że zostanę zasubskrybowana.