Powiem Wam, że ostatnio wydarzyła się dość niebywała rzecz, bo jak od lat publikuję moje treści w internecie, w mediach społecznościowych czy też właśnie publikuję podcast, to zawsze przeogromna większość odbiorców to były kobiety – to było ponad 90%. Ostatnio sobie zajrzałam w statystyki kanału na YouTube i pokazało mi się, że w ostatnich 28 dniach około 40% odbiorców to byli mężczyźni, co mnie bardzo zszokowało. Dlatego może w dzisiejszym odcinku będę mówiła w rodzaju męskim. Byłeś, zrobiłeś, poczułeś, a nie tak jak zwykle – w żeńskim. Ja nie lubię takich łamanych form byłaś, byłeś. To już moim zdaniem jest za dużo gadania wtedy. Wolę używać jednej. I właśnie zazwyczaj kieruję treści do kobiet, natomiast one są zawsze uniwersalne, nawet jeżeli są wypowiadane w rodzaju żeńskim. Pamiętajcie o tym. Myślę, że każdy odcinek tego podcastu jest uniwersalny, dlatego dzisiaj dla równowagi dla tych facetów, którzy posłuchali – może jeszcze posłuchają – będę mówić w rodzaju męskim. Zatem pytanie: czy zastanawiałeś się kiedykolwiek nad tym, jakie dostałeś komunikaty jako dzieciak, jeśli chodzi o relacje z dziewczynami, o relacje damsko-męskie? Czy miałeś w dzieciństwie jakąś przyjaciółkę i z jakimi komentarzami to się spotkało?

Na jednej z ostatnich sesji terapeutycznych wynikło – też ta osoba zwróciła mi uwagę, z którą rozmawiałam wtedy – że jeśli chodziło o relacje dziewczynka-dziewczynka albo chłopiec-chłopiec, to można było powiedzieć, że oni się lubią, a jeśli już w grę wchodziło takie kolegowanie się dziewczynka-chłopiec, chłopiec-dziewczynka, to używało się raczej określenia, że oni się sobie podobają. Oni się nie lubili, tylko oni się podobali. Czyli tak naprawdę ta relacja już od początku, już u małych dzieciaków, była w jakiś sposób seksualizowana. Czasami gdzieś tam w naszych przekonaniach, w naszych wyobrażeniach, nie było miejsca w rezultacie na przyjaźń między tymi dzieciakami. Dzieciom, które uczestniczyły w tej relacji, było wyłącznie pokazane, że jest opcja relacji takiej zseksualizowanej, a nie ma miejsca na przyjaźń. Zatem jeśli powiedzieć, że przyjaźń damsko-męska nie istnieje, to myślę, że warto by było dodać, że już od pierwszych lat życia dzieci się uczy właśnie tego, że przyjaźń damsko-męska nie istnieje. Zatem skoro wszyscy są tak wytresowani, to trudno, żeby ona potem istniała. Bo my mamy tak strasznie dużo przekonań na temat tej drugiej płci, że sabotujemy przyjaźnie. I teraz chciałabym się skoncentrować bardziej na tym podobaniu się versus lubię. Bo to jest bardzo ciekawy temat.

Pamiętajcie, że to jest cholernie istotne, jakich my słów używamy – przede wszystkim w rozmowach samego ze sobą, czyli w swojej głowie. Jak gadam ze sobą, to jest bardzo ważne, jak ja do siebie mówię, bo czasami nawet niuanse i niuansiki potrafią wygenerować ogromną różnicę w długofalowych działaniach w naszym życiu. I tak jest, moim zdaniem, z określeniem „podobać się” albo „lubić”. Bo jeżeli dotychczas szukałeś w swoim życiu tylko takich kobiet, które Ci się podobają, a nie zastanawiałeś się nad tym, czy Ty ją lubisz albo kogo Ty w ogóle lubisz – a jeszcze na dodatek średniawo wychodzi Ci budowanie związków, budowanie bliskości – to być może właśnie jest to jedno z wyjaśnień, że nie budujesz przyjaźni, bo kogoś lubisz, tylko próbujesz budować relację, bo ktoś Ci się podoba, niezależnie od tego, czy tę osobę lubisz, czy jej nie lubisz. Ja bym powiedziała, że „podobać się” ma zawartą w sobie ocenę. Natomiast „lubić” jest relacją. „Podobać się” jest oceną. „Lubić” jest relacją. Można uznać, że ktoś nam się podoba, zanim go poznamy. Nie można naprawdę kogoś lubić, zanim go poznamy. Widzicie różnicę?

Jeśli wybór partnerki opierasz głównie na pytaniu „czy ona mi się podoba?”, to opierasz go przede wszystkim na ocenie atrakcyjności, pierwszego wrażenia i wyobrażeń o tej osobie. Natomiast pytanie „czy ja ją lubię?” pojawia się dopiero wtedy, gdy zaczynasz tworzyć więź. Dotyczy to tego, czy lubisz z nią rozmawiać, spędzać czas, śmiać się, czy czujesz się przy niej sobą. I to odwraca perspektywę. Być może problem nie polega na tym, że ludzie za mało zwracają uwagę na zgodność charakterów, ale że próbują zdecydować o związku, zanim w ogóle sprawdzą, czy kogoś lubią. Próbują decydować o związku na bazie bardzo powierzchownych informacji. Próbują decydować o związku na bazie tego, czy ta druga osoba im się podoba, w ogóle nie poznając człowieka. I jeśli mamy chęć budować związek na przyjaźni, to dlaczego próbujemy robić zupełnie odwrotnie, czyli być może budować przyjaźń w przyszłości gdzieś tam na związku, który już został stworzony? A związek został stworzony, bo mi „się podoba”.

Pamiętajcie też, że podobać nam się może osoba, której być może nigdy nie poznamy, bo ma ona lęk przed bliskością i stale chowa się za murem. I jeśli tak jest – jeśli ktoś jest stale schowany za murem z powodu silnego lęku przed bliskością, unikania czy ciągłego wycofywania się – możemy być zafascynowani jej wyglądem, jej inteligencją, charyzmą, wyobrażeniem o niej, ale nie mamy wystarczających danych, żeby ją polubić, bo lubienie rodzi się ze wspólnego doświadczania. W rezultacie można przez lata kochać pomysł na człowieka, jego potencjał, którego nigdy się nie poznało. W takiej sytuacji relacja często toczy się bardziej z własnymi wyobrażeniami niż z realną osobą. Mur nie pozwala zobaczyć, jaki ten człowiek jest na co dzień, jak rozwiązuje konflikty, jak okazuje troskę, jak reaguje na bliskość, jak traktuje drugiego człowieka. I nie da się polubić człowieka, którego nie można poznać. Można jedynie uznać, że nam się podoba. Albo zakochać się we własnym wyobrażeniu o nim. Czyli póki Ty jej nie poznałeś – tej drugiej osoby – to nie możesz jej kochać. Możesz kochać jedynie wyobrażenie na jej temat i możesz jedynie powiedzieć, że ona Ci się podoba. I to jest jak branie kredytu bez czytania umowy. Chcesz tworzyć związek, ale nie wiesz, z kim dokładnie go próbujesz tworzyć.