Okej, to wróćmy do tematu bliskości emocjonalnej i bliskości fizycznej. Pisząc z Wami – i rozmawiając też oczywiście na sesjach terapeutycznych – np. w mediach społecznościowych, już wielokrotnie spotkałam się z taką Waszą opinią, że jak wejdziecie w jakąś bliską relację z kimś, kto jest taki bezpieczny, fajny, dobry, miły, ciepły, to im bardziej ta relacja jest bliska, to coraz bardziej zaczyna wykluczać to opcję dorzucenia do tego jeszcze bliskości fizycznej, czyli że nie ma możliwości na bliskość fizyczną, na uprawianie seksu w bliskiej relacji. I właśnie stąd to zdanie, które wypowiedziałam we wstępie. Bo zobaczcie, jakby ubrać to w słowa, że seks to jest coś, czego się nie robi w bliskich relacjach, to nie brzmi to zbyt rozsądnie, nie trzyma się kupy, to zdanie jest od czapy. Natomiast gdyby spojrzeć na życie wielu osób – może nawet jak Ty spojrzysz na swoje życie, Słuchaczko czy Słuchaczu – to właśnie w ten sposób ci ludzie funkcjonują. Tworzą bliskość fizyczną w tych sytuacjach, kiedy ktoś im się podoba i to utożsamiają z miłością, natomiast bliskość emocjonalną tworzą z ludźmi, których po prostu lubią, którzy im się nie podobają i tutaj nie ma bliskości fizycznej, ale jest bliskość emocjonalna. Czyli jest albo jedna bliskość, albo druga, i z jakiegoś powodu nie potrafią tego w żaden sposób połączyć. Możemy oczywiście mieć łatwość w budowaniu jednej i drugiej bliskości. Możemy mieć trudność w budowaniu jednej i drugiej bliskości. Może nam być łatwiej budować bliskość fizyczną, a trudniej emocjonalną lub na odwrót. Tu warto się przyjrzeć po prostu, jakie mamy zazwyczaj relacje. Jeżeli mamy dużo relacji np. takich fizycznych, seksualnych, a mało przyjaciół, to widać wtedy od razu, że łatwiej jest o bliskość fizyczną, a trudniej o emocjonalną. Jeśli jest na odwrót, to też analogiczny wniosek. Natomiast jeżeli my chcemy dobrego związku, długotrwałego, takiego konstruktywnego, to jednak tutaj dobrze by było połączyć oba rodzaje bliskości. A żeby połączyć oba rodzaje bliskości, my musimy po pierwsze mieć świadomość, że one istnieją, po drugie, że jest to jakiś proces i to nie jest tak, że my od pierwszego wejrzenia już wiemy, że możemy z kimś przeżyć resztę życia. Od pierwszego wejrzenia to może nam ktoś się fizycznie spodobać. Natomiast nie jesteśmy w stanie powiedzieć, czy go lubimy, czy nie lubimy. I nie jesteśmy tym bardziej w stanie powiedzieć, czy go polubimy za trzy miesiące, czy nadal go będziemy lubić, a już tym bardziej kochać.

I teraz można by się zastanowić, skąd ja mam wiedzieć, po czym poznać, że kogoś w ogóle lubię. Otóż warto sobie zadać pytania odnośnie konkretnej relacji. Czy ciekawi mnie w ogóle ta osoba? Czy chce wiedzieć, co myśli? Co ją bawi? Jak widzi świat? Czego się boi? Czy lubię z nią być, nawet jeśli nie robi na mnie jakiegoś spektakularnego wrażenia? Bo pamiętajcie, że większość życia to jednak ma być spokój, a nie jakieś ekscytujące, ekstremalne sytuacje. Więc jeżeli my sobie szukamy partnera do ekscytujących, ekstremalnych sytuacji, to nie musi oznaczać, że ta osoba będzie dobrym towarzyszem w czasach spokoju i że w ogóle będzie dążyła do spokoju. Czyli czy ma podobne sposoby na budowanie spokoju, jak ja i podobnej ilości tego spokoju potrzebuje? Czy po spotkaniu czuje się bardziej sobą, czy raczej analizuję, jak wypadłam? Jak ja wypadłam, czyli koncentruję się na sobie. Czy ja w ogóle przyglądam się temu człowiekowi? Czy go słucham? Czy zagłębiam się w jego treści? Czy koncentruję się na sobie samej i tym, jak ja mogę hipotetycznie być oceniana? Czy chciałabym spędzać z nim czas także wtedy, gdy wiem, że on nie wybiera mnie romantycznie? To jest zobaczcie istotne pytanie. Bo jak chcemy jedynie być romantycznie – czyli seksualnie – wybrani, to bardzo możliwe, że my w ogóle nie lubimy tej osoby. Albo nawet w ogóle nie wzięliśmy pod uwagę tej opcji lubienia.

I kiedy już wchodzicie w taki etap ekscytacji danym człowiekiem, zaczynacie odlatywać i może nawet zmyślać tego człowieka, to warto właśnie sobie zadać pytanie: „czy chciałabym z nim spędzać czas, nawet gdy mnie nie wybierze romantycznie?”. Czy ja go lubię? Czy jestem jego ciekawa w ogóle? Czy lubię sposób bycia tej osoby, czy głównie to, jak się czuję, kiedy on mnie chce? Czyli czy tu też akcent kładę na niego, czy na siebie? Czy ja lubię swoje emocje wtedy, kiedy on mnie wybiera? Nie w towarzystwie tego człowieka, tylko wtedy, kiedy on mnie wybiera. To jest co innego, prawda? Czy lubię to, jak się czuję w towarzystwie tej osoby, niezależnie od tego, czy mnie wybiera? Inne pytanie, które możemy sobie zadać: „czy jestem zainteresowana tym, jaka naprawdę jest ta druga osoba, jaki on może naprawdę jest, również wtedy, kiedy odkrywam cechy, które mi nie odpowiadają?”. Czy chciałbym ją mieć w swoim życiu, czy przede wszystkim chciałbym, żeby ona chciała mnie mieć w swoim życiu? Czyli czy ja chcę ją, czy po prostu ja chcę być przez nią chciany. I jeszcze takie pytanie: „gdybym miała absolutną pewność, że ta osoba mnie chce, ale jednocześnie wiedziała, że nie muszę jej niczego udowadniać, to czy nadal chciałabym tę osobę poznawać?”. I z tych pytań zaczyna nam tak stopniowo wychodzić rozróżnienie między rzeczywiście lubieniem człowieka i dobrym samopoczuciem w jego towarzystwie, a udowadnianiem czegoś przez konieczność bycia chcianą czy chcianym romantycznie.