I teraz trochę nawiążmy do historii Róży, Mariusza i Alberta. Jeśli nie znasz tej historii, to możesz sobie posłuchać na przykład odcinka 37. On powie Ci dokładnie, kim jest Mariusz i kim jest Róża. A ja trochę tutaj pociągnę to dalej na jeden ze sposobów i uwzględnimy też Alberta w tej historii. Albert też oczywiście się przewijał przez wiele wcześniejszych odcinków podcastu „Pokój w głowie”. Więc w relacji z Mariuszem było mnóstwo czekania. To czekanie – jak w hali odlotów – było właściwie częścią tożsamości Róży. Ona zawsze czekała. Jako dziecko czekała, aż ktoś się pojawi, ktoś ją uratuje z samotności, ktoś zwróci na nią uwagę, wreszcie ją docenią, powiedzą, że jest ważna, że ją kochają. I zawsze czegoś jej brakowało – takiego poczucia ważności, poczucia bycia wystarczającą. Ona całe życie właściwie czekała. I dokładnie tym była też dla niej relacja z Mariuszem – była czekaniem. Niby było komfortowo, ale było to jednak czekanie na lepsze jutro. Aż pojawił się Albert. Albert nie znikał. Jeśli mówił, że zadzwoni, to dzwonił. Jeśli chciał się spotkać, proponował konkretny dzień. Kiedy Róża mówiła mu coś ważnego, nie zmieniał tematu. Nie musiała zastanawiać się, co oznacza jego cisza. Nie musiała czekać na wiadomość, żeby poczuć ulgę, że wreszcie napisał. To było dziwne.

Któregoś wieczoru Albert przysłał Róży wiadomość: „Chciałbym Cię zobaczyć w sobotę, pasuje Ci?”. Róża przeczytała wiadomość. Potem jeszcze raz. Mogła odpisać. Mogła się z nim spotkać. Mogła sprawdzić, jak to jest być z kimś, kto jest naprawdę obecny. Ale wtedy musiałaby przestać czekać. A czekanie znała przecież bardzo dobrze. Znała jego rytm. Znała napięcie. Znała wszelkie rozczarowania z tym związane. Znała nawet ulgę, która przychodziła, kiedy Mariusz po kilku dniach w końcu pisał. Nie wiedziała natomiast, co zrobić z tym Albertem – z kimś, kto nie dawał jej powodu, żeby czekać. Tam w ogóle nie musiała czekać w tej relacji. Róża siedziała więc z telefonem w dłoni. Na ekranie wciąż było widać wiadomość od Alberta. Mariusz milczał już od jakiegoś czasu. Róża patrzyła raz na jedno imię w swoim telefonie, raz na drugie i przez chwilę niczego nie wybierała, jakby nadal siedziała w hali odlotów. Róża, która przez lata – przez całe życie właściwie – budowała swoją tożsamość wokół czekania, wokół niespełnionej nadziei, wokół zdobywania czyjejś dostępności, czyjejś uwagi. Jak przestanie czekać, to ona nie tylko straci Mariusza. Ona straci, znaną dotychczas przez całe życie, wersję siebie. Więc kim miałaby się stać?

I to być może jest najbardziej przerażające w takim pierwszym wejściu w relację z kimś dostępnym emocjonalnie. My nie wiemy, kim tam będziemy. Nie wiem, jak się zachowam, jak będę reagować, nie wiem jak się będę czuła i nie wiem, czy tak naprawdę będzie mi tam dobrze, bo może mi jest dobrze tylko w toksycznych relacjach. Myślę, że wiele z Was ma właśnie takie myśli. Kim będę bez niepokoju? Kim będę bez lęku? Kim będę, realizując moje marzenia, zamiast tylko o nich rozmyślać? Róża sobie myśli: marzę o tym, żeby stworzyć z kimś dom, żeby założyć rodzinę, żeby podróżować wspólnie. Jeśli wejdę w relację z Albertem, to prawdopodobnie w dość krótkim czasie będę musiała zacząć to wszystko robić. To też może być cholernie przerażające, że wreszcie będę mogła realizować marzenia, będę musiała nawet je realizować, skoro już nie będzie żadnych przeszkód. I wtedy nie tylko relacja z Albertem jest wyzwaniem, ale wszystko to, co ona mogłaby ze sobą przynieść – wszystko to, co ona mogłaby umożliwić, co mogłaby dać. Wszystkie plany, które można by było zacząć realizować. Wszystkie decyzje, które można by było zacząć wreszcie podejmować. I kiedy decydujesz: „spróbuję wsiąść w ten samolot, polecę tam i zobaczę, jak będzie”, w najgorszym wypadku: „po prostu kupię sobie bilet powrotny i wrócę”. Ale kiedy podejmujesz takie decyzje i bierzesz pod uwagę opcję A i opcję B – różne konsekwencje – to nie dość, że już jesteś tutaj czynną uczestniczką historii, nie niosą Cię Twoje emocje i wyłączony rozsądek, tylko Ty racjonalnie podejmujesz jakieś działania. Podejmujesz działanie, że wsiadasz w ten samolot, w którym jest też „Albert”.

Natomiast jeśli chodzi o „Mariusza”, to tutaj Ty nie wsiadasz w żaden samolot, bo właściwie nie podejmujesz decyzji, bo w relacji z „Mariuszem” nie da się podejmować decyzji. Relacja z „Mariuszem” odbiera Ci wszelką kontrolę, bo jedyne, co możesz robić, to czekać. I nawet kiedy już Ci się wydaje, że jakieś decyzje podjęłaś, to on nagle zmienia obrót rzeczy i sprawia, że Twoje podjęte decyzje zostały zupełnie unieważnione i już są nieaktualne. Więc w relacji z „Mariuszem” nie możesz wsiąść w żaden samolot. Tam po prostu siedzisz w hali odlotów. Czasem łatwiej jest siedzieć w hali odlotów, jeśli boimy się lecieć, prawda? Nawet jeśli ten lot mógłby nas zawieźć w wymarzone miejsca. I paradoksalnie, tym bardziej możemy się bać lecieć, jeżeli wiemy, że ten lot zawiezie nas w wymarzone miejsca.