I mamy wyjazd. Wyjazd rozpoczyna się tym, że wszyscy jadą w Tatry pociągiem. Poprzednia część tej historii była w Tatrach, więc trzymajmy się Tatr. Pojawia się Mariusz i te wszystkie jego kumpele. I widać od razu, że one chyba nie są do niego neutralnie nastawione – trochę tam ze sobą flirtują, sobie tak dogryzają, dokuczają z uśmiechem na twarzy. Widać jednak, że między nimi to nie jest zwykła kumpelska relacja, tylko taka trochę podobna do tej relacji z Różą. Kumpelę organizującą wyjazd nazwijmy Marianną. Nie wiem, czy tu już w tym podcaście jakaś Marianna się przewinęła – wydaje mi się, że chyba nie. Widać, że Mariusz i Marianna jakoś mają się ku sobie i w rezultacie Mariusz olewa Różę. Mariusz potrafi jednak doskonale odgrywać empatię, więc co jakiś czas podchodzi do Róży, która siedzi już trochę przybita, bo źle to na nią wpływa, gdy na to patrzy. On to widzi i ją pyta: „jak się czujesz?”. I z jednej strony ona czuje się źle z jego powodu. Przecież mu nie powie wprost, jeszcze w ogóle na oczach Marianny, że źle się czuje z tym, że mają się z Marianną ku sobie. To dopiero początek wyjazdu. Róża po prostu męczy się w środku i żałuje właściwie już na samym początku, że wybrała się na ten wyjazd. Dopiero do niej dociera jaką głupotę zrobiła. Ale jeszcze z drugiej strony można mieć nadzieję, że Róża się postara i jednak przebije Mariannę swoją wspaniałością i odwróci uwagę Mariusza ku sobie. Więc Róża się stara. Trochę go zagaduje. Skoro już zapytał, jak się czuje, to Róża wykorzystuje moment. Nawiązuje rozmowę – gada, gada, gada, coś tam go pyta. Po prostu chce go utrzymać jak najdłużej przy sobie. Ale Mariusz w rezultacie ciągle odchodzi i wraca do tej Marianny. I tak im mija podróż pociągiem.

Są już w tych górach. Następnego dnia ma się odbyć wycieczka. Znowu na jakiś randomowy dwutysięcznik. I start, o dziwo, wyobraźcie sobie, jest z tego samego punktu, z którego odbywała się wycieczka Róży i Mariusza. Ta, podczas której on zamknął się w toi toiu i w rezultacie nigdzie nie poszli. No i co? Jadą w to samo miejsce. Róża jest już bardziej przygotowana. Mariusz z Marianną tak średnio. Mariusz wydaje się mieć dokładnie takie samo podejście jak poprzednio, czyli nie ma ze sobą przygotowanych żadnych kanapek ani herbaty. Zakłada, że wszystko można kupić w schronisku. Róża natomiast tym razem poszła po rozum do głowy – zrobiła sobie kanapki i herbatę do termosu. Więc i tak już jest lepiej. Jest trochę lepiej. Daje jej to trochę poczucia bezpieczeństwa, ale jednak strasznie ją to uwiera, co ona widzi. W każdej minucie tego Mariusza z Marianną widać po prostu, że oni chyba coś ze sobą kręcą i to tak ostro, i ta relacja nie zakończy się z tym wyjazdem. Róża zeszła na dalszy plan. Miała nadzieję, że odzyska Mariusza, ale chyba to się nie stanie. Róża czuje się gorsza – czuje się beznadziejna. Wyruszają w góry wszyscy razem. Patrząc po twarzach, można odnieść wrażenie, że ta relacja Mariana i Marianny nie podoba się jeszcze jednej kumpeli. Jest jakaś małomówna i naburmuszona. Również Stokrotka. Trudno. Róża ze Stokrotką czują się w podobny sposób, ponieważ Mariusz wybrał tamtą. Mariusz wybrał Mariannę. Jakoś trzeba iść z tym bólem, skoro już się zdecydowałam. Idziemy.

Wyruszyli. Człapią, człapią, człapią. Trochę ze sobą gadają. Róży nie chce się z nikim gadać, bo się czuje beznadziejnie. Najchętniej stamtąd by uciekła. Docierają do tych toi toiów – do tego etapu, gdzie Mariusz się poprzednio zamknął. I Mariusz mówi, że skorzysta. Marianna mówi, że też skorzysta. No i co? Wchodzą do jednego toi toia, wyobraźcie sobie. I siedzą tam. Reszta też skorzystała, ale już wyszła i czeka na Mariusza i Mariannę. A tamci nie wychodzą. Mija czas. Zegar tyka. A tamci nie wychodzą. Czyżby Mariusz wreszcie znalazł osobę, która jest do niego dopasowana? Czyżby Mariusz wreszcie znalazł osobę, która chciałaby prowadzić takie życie jak on, która chciałaby w ten sam sposób wędrować po górach, czyli tak naprawdę to nie wędrować, tylko siedzieć w kiblu? Chyba tak. Wygląda na to, że oni po prostu do siebie pasują. Róża nie pasuje. A Marianna do Mariusza pasuje.

Czy Marianna jest lepsza? A może Marianna jest po prostu inna? Czy Róża chciałaby siedzieć w tym kiblu? Z jednej strony jej się wydaje, że byłaby w stanie porzucić swoje marzenia dla tego Mariusza, bo Mariusz jest przecież taki wspaniały, ale z drugiej jest trochę wkurzona w środku, w swym wnętrzu. Dlaczego miałaby coś zmieniać?
Kto jeździ w góry po to, żeby siedzieć w kiblu? Po co oni w takim razie zorganizowali tę wycieczkę w góry? – Myśli sobie Róża. Czyżby się okazało, że znowu uwierzyła w potencjał Mariusza? Czy potencjał Mariusza jest tym samym co potencjał Marianny? Czy realny zakres działań Mariusza pokrywa się z realnym zakresem działań Marianny? Czy punkt, do którego w górach jest w stanie dotrzeć Mariusz, jest tym samym punktem, do którego dociera Marianna?
– A może oni tak chcą? – Stokrotka mówi do Róży.
– Co? – Pyta Róża, nagle zaskoczona, że Stokrotka zaczęła się odzywać.
– Oni chyba tak chcą. No skoro się tam zamknęli i nie wychodzą, to chyba tak wybrali. Prawda? To jest ich decyzja. Ich świadoma decyzja, że będą tam spędzać czas. Czy my tutaj musimy zostać? Może po prostu oni do siebie pasują, a my nie pasujemy.
Więc Róża, Stokrotka, inne kumpele i inni kumple postanawiają zostawić Mariusza i Mariannę w tym kiblu i po prostu iść dalej, żeby zjeść kanapki gdzieś w okolicy szczytu randomowego dwutysięcznika, a nie siedzieć pod toi toiem i marznąć.