Dobra, to ponawiam pytanie. Co by się stało ze światem, gdyby kobiety przestały się bać zostać starą babą? Chyba najpierw odzyskałyby czas. I to jest taka najbardziej mierzalna rzecz. Strach przed byciem starą babą to jest praca na pełen etat, tylko niepłatna. Liczenie zmarszczek, zabiegów, kalorii, lat i ukrywanie jednocześnie. Koncentrowanie się na tym i ukrywanie. Koncentrowanie się na zmarszczkach, na kaloriach, na swoich latach i ukrywanie swoich zmarszczek, tego wyliczania kalorii być może. Albo problemu z tym, że może jem więcej, niż mi się wydaje, że powinnam, więc ukryję część swego ciała, żeby nie było widać efektu. Prawda? I ukrywanie swego wieku. Gdyby puścić tę walkę i to ukrywanie, to nagle w środku życia każdej kobiety robi się luka czasowa. Godziny w tygodniu, czasami setki złotych czy może nawet tysiące w roku i cała energia poznawcza, która szła na walkę z czasem, zostałaby uwolniona. I co z tym te kobiety mogłyby zrobić?

Część by po prostu odpoczęła. Część by się zaczęła nudzić i w rezultacie pewnie robić rzeczy dziwne, trudne, nieopłacalne, takie jak: czytanie książek dla rozrywki, pielęgnacja ogrodu, zakładanie firmy, a może zaangażowałyby się w politykę. Miałyby po prostu dużo uwolnionych zasobów i paliwa takiego na wykorzystanie w innych obszarach niż walka z czasem. I padłby jeden z największych biznesów na świecie, czyli anti-aging. Anti-aging to nie jest krem, tylko lęk w słoiczku. Można tak powiedzieć, co nie? To jest lęk w słoiczku. To wszystko opiera się na lęku. Jest to rynek wart globalnie miliardy dolarów, zbudowany w całości na obietnicy. A mianowicie takiej obietnicy, że nawet jeśli jeszcze nie jesteś tą starą babą, to zaraz nią będziesz, więc kup to i kup tamto. A może jesteś już starą babą, ale niech nikt się o tym nie dowie, więc kup to i kup tamto. Gdyby ten lęk zniknął, to połowa rynku anti-aging by się zwinęła z dnia na dzień. Zostałyby rzeczy, które ludzie robią dla przyjemności, dla zdrowia, bo lubią. Zniknęłyby natomiast te rzeczy, które kobiety robią z powodu paniki. To by zrewolucjonizowało gospodarki. Choć pewnie na chwilę, bo potem te pieniądze poszłyby gdzie indziej. Pewnie w rzeczy niezwiązane ze wstydem, a może związane z jakimś innym wstydem. Jeśli nie ten wstyd przed byciem starą babą, związany z wiekiem kobiet, to przecież zawsze można jakiś inny wstyd wygenerować społecznie i na nim zarabiać.

I to jest ciekawe: gdyby wróciły stare baby, to co by było? Stara baba to nie jest opis wieku, tylko taki straszak. To jest kobieta, która przestała się podobać, przestała być miła, przestała przepraszać, mówi za głośno, wie za dużo, już jej nie zależy. Wręcz wiedźma. Takie wiedźmy palono na stosie. Właśnie stare baby były palone na stosie za to, że były nieposłuszne i nie wpasowywały się w system, patriarchalny w dużej mierze. I przez wieki to straszenie byciem starą babą i wykluczeniem też z powodu tego, że ktoś jest starą babą, było najskuteczniejszym kneblem do zapychania ust kobietom. Bo jak chcesz uciszyć pięćdziesięciolatkę, to powiedz jej, że wygląda na swój wiek. Nie musisz jej nigdzie zamykać. Nie musisz używać żadnej siły fizycznej. Wystarczy jej powiedzieć: „wyglądasz na swój wiek” albo „jesteś brzydka”, „jesteś starą babą”, „jesteś brzydką starą babą”. Myślę, że te słowa mają tak ogromną moc i na tak wiele kobiet nadal bardzo intensywnie potrafią zadziałać, że postawiła taką hipotezę, że wręcz jest to jedna z przyczyn, dlaczego kobiet jest mniej w polityce i w różnych takich spektakularnych miejscach. Dlaczego kobiet jest mniej? Bo one mają po prostu zakneblowane usta lękiem przed byciem starą babą.

I gdyby ten straszak przestał działać, nagle miałybyśmy całe pokolenia kobiet, które nie znikają po czterdziestce czy po pięćdziesiątce. Nie wygładzają się, nie zmiękczają, nie ustępują miejsca młodszym – zostają i mówią głośno, co myślą. Są obecne. Nie ukrywają się nigdzie. To by zmieniło wszystko, co opiera się na tym, że same kobiety schodzą ze sceny – media, polityka, kultura, związki. Wyobraź sobie debatę publiczną, w której połowa głosów należy do kobiet, które już nie muszą być ładne, żeby je słuchano. Wyobraź sobie debatę publiczną, gdzie połowa osób to kobiety np. po czterdziestce, po pięćdziesiątce, po sześćdziesiątce. I wyobraź sobie, że te kobiety mówią swoim własnym głosem, a nie powtarzają tego, co im narzucili jacyś faceci. To ogromnie wpłynęłoby też na młode kobiety, bo teraz dziewczyna w wieku 25 lat już planuje, uczy się, jak nie zostać starą babą. I całe życie funkcjonuje z takim tykającym zegarem. Kobiety wiecznie nie mają czasu. Już jest za mało czasu. Za mało czasu na to, by dobrze wyglądać. Za mało czasu na to, by urodzić dzieci. Za mało czasu na to, by spotkać miłość swego życia. I za mało czasu w ogóle na wszystko. Za mało czasu, by spełniać marzenia. Za mało czasu, by dobrze zarabiać. Za mało czasu, by podróżować. Za mało czasu, by się przeprowadzić może w jakieś lepsze miejsce. Za mało czasu, by poprawić komfort swego życia. Za mało czasu, by zacząć głośno mówić to, co myślimy. A za mało czasu jest między innymi dlatego, że część życia poświęcamy na walkę z czasem.

I zobaczcie, że gdyby taka młoda dziewczyna – ta 25-latka – zobaczyła, że na końcu drogi nie czeka potwór, tylko po prostu starsza wersja jej samej, z wolnymi rękami, z większym doświadczeniem, z większą mądrością, nadal piękna przecież, to zamiast myśleć o upływającym czasie, o czyhającej przyszłości, zajęłaby się swoim życiem, na luzie. Po prostu by żyła, wybierając to, co jest realnie dla niej ważne. To by powodowało mniej desperackich decyzji w wieku 30 lat, mniej tolerowania byle czego, bo czas ucieka, mniej wyścigu, mniej jakiegoś takiego konkurowania z innymi. I paradoksalnie kobiety, które nie boją się starości, starzeją się wolniej w swojej głowie. Myślę, że na ciele też. Bo nie marnują swoich lat na przeżywanie lęku i stresu związanego z czyhającą starością. Żeby dobrze korzystać z czasu, to myślę, że my musimy zaakceptować, że on upływa. Bo dopiero wtedy mamy szansę skoncentrować się na tym, co jest dla nas ważne. Żeby dobrze korzystać z czasu, musimy też mieć świadomość, że nie mamy jego nielimitowanej ilości, więc poświęcanie jakichś godzin, miesięcy, lat na walkę z czasem, kiedy naprawdę są ważniejsze rzeczy, to takie walenie głową w ścianę.