I teraz zastanówmy się nad tym sygnalistą emocjonalnym – nad tym, jakie brzuch daje nam sygnały, te dobre i te złe. Brzuch jest właśnie sygnalistą, bo on nie udaje, że jest dobrze, gdy nie jest dobrze. Nasz mózg potrafi czasami nawymyślać różnych głupot, zniekształcić rzeczywistość, przeinterpretować rzeczywistość, np. nawciskać nam kitu, że w relacji jest fajnie w momencie, kiedy ktoś nas bardzo krzywdzi, natomiast brzuch nie udaje. On nie oszukuje, nie wymyśla, nie ma zniekształceń. On reaguje na to, czego mu dostarczamy 1:1. Nie udaje, że jest dobrze, gdy w Twoim życiu pojawia się sytuacja toksyczna, przekraczanie granic albo zbyt duże tempo czy jakiś fałsz – Twój brzuch, Twoje ciało reaguje jako pierwsze. Mózg może to zniekształcić. Mózg nawet nas czasami wpycha w tę sytuację z powodu różnych przekonań co do tego, co musimy, co powinnyśmy. Natomiast brzuch nie ma żadnych przekonań. On po prostu reaguje na rzeczywistość. Gwiżdże w gwizdek – wydaje sygnał w postaci ścisku, kamienia w żołądku, mdłości, skrętu jelit, mówi: „uważaj, tu nie jesteśmy bezpieczne”. Jest też nieprzekupny. Głowa może racjonalizować, powtarzać: „muszę biec dalej, muszę być miła, trzeba wyglądać ładnie”, ale wewnętrzny sygnalista w brzuchu nie daje się uciszyć ładnym słowem, tylko reaguje czystą biologią. Ale brzuch nam sygnalizuje też dobre rzeczy, np. kiedy jest miękki, kiedy jest mu ciepło, kiedy czujemy taką ulgę w brzuchu, rozluźnienie mięśni brzucha, to jest to sygnał, że jest nam prawdziwie, głęboko dobrze i czujemy się bezpiecznie. Brzuch nam mówi wtedy: „jesteś we właściwym miejscu, możesz opuścić gardę, odetchnąć i po prostu być”. Po prostu być, nie kombinując niczego co do tego, co powinnaś i w jakim tempie. Brzuch nam też pokazuje przyjemną ekscytację, czyli takie lekkie motyle, mrowienie. Sygnalizuje to, że działamy zgodnie z własnym potencjałem, że mamy gotowość na nowe, zdrową ciekawość – „To dla Ciebie ważne, dobre. Nawet jeśli trochę się boisz, idź w to”. Czyli ekscytacja.

Nie mylimy z miłością. Bo możemy być podekscytowane z powodu jakiegoś człowieka, zetknięcia z jakimś człowiekiem, ale to nie musi być miłość. Bo często ekscytujące będzie to, co dla nas znajome, atrakcyjne, co jest wyzwaniem. A jak wiemy, Mariusz jest dużym wyzwaniem. Jeżeli zaczynasz słuchać podcastu „Pokój w głowie” od tego odcinka, to Mariusz jest postacią przewijającą się przez niemal cały podcast, przez wcześniejsze odcinki. Możesz sobie posłuchać np. odcinka 37., który dokładnie pokazuje to, kim jest Mariusz. A krótko mówiąc, jest to człowiek, który jest niedostępny emocjonalnie, który unika bliskości, ale też imituje, że ta bliskość będzie się rozwijać, dając różne sprzeczne sygnały. Czyli najpierw daje sygnał „tak, tak, jesteś wspaniała”, a później nagle znika.

Możesz odczuwać też taką lekkość w brzuchu. To znaczy, że masz energię. Masz wolę jakiegoś działania. Jest Ci dobrze w danym momencie. Ale to nie jest takie „dobrze, że teraz sobie poleżę i się rozluźnię”, tylko wręcz taki kopniak, pozytywny bardzo, wiatr w żaglach. O, właśnie, wiatr Cię pcha jak żagiel. Nie musisz jakoś tam tyrać i się wysilać, ale energia z zewnątrz popycha Cię w dobrym kierunku. Dlatego jest Ci lekko – możesz się przemieszczać naprzód z lekkością. I nie wiem, czy zwróciłyście kiedyś uwagę na to, że jak już tak się rozluźnimy, ten brzuch jest rozluźniony i on sobie pracuje tak, jak powinien, dobrze się czuje i nikt mu nie przeszkadza, zabierając mu jego przestrzeń przez ściskanie jakieś gorsetowe, to wtedy mamy większą wrażliwość na zapachy, na smaki, na kolory. Bardziej możemy skoncentrować się na otoczeniu – na tym, jak ono jest ładne, na tym, co chcemy zmienić, na tym, co jest dla nas dobre, na tym, czego szukamy, na ciekawości świata, na dobrych relacjach, na docenianiu tego, co się aktualnie dzieje, na docenianiu aktualnego momentu. Ja na przykład tak mam, że jak już sobie czasami odetchnę z taką lekkością i ulgą, to właśnie jest dokładnie moment, kiedy czuję: „o, ale teraz jest fajnie, jestem szczęśliwa”.

Zatem myślę, że jednym z pierwszych kroków do naszego dobrostanu, do naszego dobrego samopoczucia, do pokoju w głowie, do rozluźnienia w życiu, jest dać odetchnąć swojemu brzuchowi, zdjąć z niego gorset utkany z cudzych opinii i nie karmić go sałatką z cudzych oczekiwań. I to czasem nawet nie oczekiwań wprost, tylko jakichś domniemanych oczekiwań czy hipotetycznych oczekiwań, które raczej są w naszych głowach, a nie wypowiadane przez innych. I pamiętajcie też, jeżeli coś jest takim wyświechtanym społecznym oczekiwaniem, to my wcale nie musimy się do tego stosować. To, że jakiś czas temu, choć może nadal to się dzieje, w gazetach dla kobiet było pełno porad o tym, jak wypłaszczyć brzuch, jak sprawić, że on nie wystaje, jak sprawić, że nie masz tłustych boczków, które jednocześnie dawały do zrozumienia, że masz się wstydzić brzucha, jeżeli on się nie wpisuje w jakiś tam kanon, a te gazety istniały i może nadal istnieją, to nie znaczy, że my się mamy do tego dostosowywać. Można powiedzieć, że mam to w dupie. Bo na pewno nie w brzuchu. Chociaż w dupie też lepiej tego nie mieć, bo przecież ona też jest ważną częścią naszego ciała. Więc może lepiej te cudze opinie, gorsety z cudzych opinii i sałatki z cudzych oczekiwań wywalić na śmietnik. Na wysypisko. Co Wy na to?

Zapraszam Was raz jeszcze na Herohero, na profil, gdzie są dodatkowe odcinki tego podcastu, czyli podcastu „Pokój w głowie”, a mianowicie „Pokój w głowie – Wieczorne rozmowy”. Tam opowiadam moje historie, moje doświadczenia, na bazie których powstał podcast „Pokój w głowie”, czyli jest to takie zaplecze podcastu „Pokój w głowie”. Na przykład są tam historie o tym, jak nie lubiłam mego męża, o historii naszej relacji, jak to się stało, że w rezultacie jednak jesteśmy małżeństwem, mimo że przez kilka lat go nie lubiłam. Są historie o różnych Mariuszach, którzy się przewinęli przez moje życie. Jest to taka zamknięta przestrzeń za paywallem, do której przypadkowy człowiek nie ma dostępu, tylko osoby, które podjęły jakieś działanie. A jeśli macie ochotę bezpłatnie posłuchać przez miesiąc, to w opisie tego odcinka podcastu znajdziecie link do miesiąca darmowej subskrypcji. A adres profilu herohero.co/pokojwglowie. Zapraszam. Ach, i jeszcze jedna rzecz mi się przypomniała. W poprzednim odcinku mówiłam o grzecznych dziewczynkach, czyli Róży, o starej babie i o wiedźmie. Czy wiedźma chodzi w obcisłych ciuchach? Raczej mi się kojarzy z luźnymi spódnicami albo z luźnymi sukienkami. Wiedźmy nie ściskają swoich brzuchów, bo one już wiedzą, jak jest to złe. Dziękuję za przeczytanie tego odcinka.